Dear Bangkaew

สวัสดี บางแก้ว

แกเป็นไงบ้าง ตั้งแต่จบมหาวิทยาลัยเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย
ได้ข่าวว่าแก หอบผ้าหอบผ่อนหนีตามผู้ชายไปอเมริกา
ก็สมกับเป็นแกดีนะ เราจำได้ว่าแกเคยบอกว่าอยากไปอยู่เมืองนอกตั้งนานแล้ว

แต่มันก็เร็วเกินไปหน่อย
พอเราได้ข่าว แกก็หายแน่บไปจากเมืองไทยซะแล้ว
ดูอีกทีก็เห็นรูปแกเต็มเฟส หนีร้อนไทยไปเจอพายุหิมะที่นั่น

หวังว่าที่ ๆ แกอยู่คงจะสบายดี
เออ จริง ๆ ที่เขียนจดหมายมานี่ก็ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษหรอก
แต่เราเลิกกับชมพู่แล้วว่ะ

เบื่อชิบหายเลย
วัน ๆ เปิดแต่เพลงเศร้า
ผ่านมาหลายเดือนแล้วก็ยังไม่เลิก
รู้สึกเหมือนเพลงพวกนั้นมันเพราะเป็นพิเศษ
เหมือนแม่งเข้าใจเรา
น่าสงสัยนะว่าคนเขียนเพลงพวกนี้เค้าจะเศร้าอะไรกันขนาดนั้น
เศร้ากันตลอดเวลา เหมือนคบกับคนรักมานับสิบ ๆ ปีก่อนเลิกกัน

ลองคิดเล่นๆ
ถ้าเพลงๆ นึงมีระยะเวลา 2-3 ปีในการคบกับใครสักคนแล้วเลิก
นักร้องพวกนี้มันต้องอายุเท่าไหร่กันแล้ว

แต่นั่นแหละวันนี้ทั้งวันเราเปิดเพลงพี่มี่แล้วโค่ดอินเลย
 เพลง "คิดถึง"

ที่ๆแกอยู่เค้าเรียกแกว่าอะไรวะ
คงไม่ได้เรียกแกว่า "บางแก้ว" เหมือนกับพวกเราหรอกมั้ง
หรือจะเรียก แก้ว มันก็ออกเสียงยากอยู่นะไอตัว K เนี่ย
ว่าแต่แกเลิกทำตัวดุยังกับหมารึยัง
จำตอนปีหนึ่งที่ได้ ที่แกเหวี่ยงรุ่นพี่ว้ากจนหงอ
หลังจากนั้นใคร ๆ ก็เรียกแก้วสุดแสบว่า "บางแก้ว"

พูดถึงพี่มี่อีกรอบ
เรารุสึกว่าพี่มี่แม่งเป็นคนที่ร้องเพลงเศร้าได้ดีชิบหายเลย
หมายถึงการแต่งตัวของพี่แก
น้ำเสียง สายตา
เหมือนกับเกิดมาเพื่อร้องเพลงเศร้ายังไงอย่างนั้น
หมายถึง พอย้อนกลับไปฟังเพลงฮิตของพี่แกสมัยเราเด็ก ๆ เช่นพวก อยากร้องดังๆ
ก็นึกแววตาร่าเริงของพี่มี่ไม่ออกแล้ว

เราก็อาจจะกลายเป็นอย่างนั้นก็ได้นะ
ถ้าเราได้เจอกันอีกครั้งแกอาจจะคิดว่า เราไปทำอะไรมา
"ทำไมตาแกมันเศร้าอย่างนั้นวะ"
แกอาจจะถามแบบนี้
แต่เรื่องบนโลกตอนที่แกไม่อยู่แล้ว มันก็มีมากมายจริงๆ นะ

เรื่องเศร้า ๆ ที่โผล่ขึ้นมาไม่เว้นแต่ละวันมันก็ทำให้เศร้าชิบหายขึ้นได้เรื่อย ๆ
ตอนนี้กรุงเทพฯ โคตรร้อน ร้อนชิบหายอีกรอบ

แต่เมื่อคืนฝนตก เหมือนเอาน้ำโยนลงบนกระทะเดือดๆ
ลงมาปุ๊บก็ละเหยเป็นไอทันที
เอาน่า มันก็ช่วยได้บ้างนั่นแหละ

ว่าแต่ตอนนี้แกยังฟังเพลงเศร้าอยู่มั้ย

เราไม่ได้เศร้าอะไร
แค่ชอบเพลงเศร้าเฉย ๆ

ไม่ว่าแกจะอยู่ที่ไหนก็ตาม
หวังว่าแกจะมีเพลงฟัง
และสบายดี

โทรนัด