23/4 อากาศร้อนฝนตกตอนกลางคืน และฟ้าแล่บแปลบๆ

สังเกตได้ว่าช่วงไหน ไร้ที่ยึดเหนี่ยวมาก ๆ เราก็มักจะสิงตัวเองอยู่ในบลอค

อากาศร้อนสัด ๆ ในช่วงสองสามวันมานี่
ฝนตกเมื่อคืนแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไรมากเท่าไหร่

เราเล่นกีตาร์ หวังว่าจะเอามันไปเล่นที่หัวหิน ค่าย outing ของน้อง ๆ

แต่คิดไปคิดมาก็อาจจะไม่เอาไป เราไม่ใช่ตู้เพลงเคลื่อนที่
เราเบื่อที่จะปฏิเสธในการเล่นเพลงบางเพลงที่เราเล่นไม่ได้

การบอกว่เอาไปเล่นฟังคนเดียวดูจะไม่เวิคอีกต่อไป

เมื่อวานอ่านหนังสือวรรณกรรมเยาวชนเรื่องหลุม จบไปอีกเรื่อง
เนื้อเรื่องเรียบง่ายทว่าใส่รายละเอียดครบถ้วน

ชอบ
และคิดว่าเราน่าจะเขียนอะไรแบบนี้ได้ไม่ยาก

แต่ก็ต้องเอาเรื่องของ ศศิธิชาให้จบก่อนสินะ

เราจะเขียนบ่ายวันนี้นี่แหละ
นั่นหมายถึงตอนนี้ ไงละ!

ในตอนนี้เราเอาไฟคริสมาสมาตกแต่งห้องของเรา หลังจากไม่ได้หยิบออกมาจากกระเป๋าตั้งแต่กลับจากมาเลย์ เกือบห้าเดือนแล้วสินะ

ห้องดูสว่าง ระยิบระยับมากขึ้นท่ามกลางกองหนังสือและอะไรต่อมิอะไร

เมื่อวานเราฝันว่าได้คุยกับผู้หญิงคนหนึ่ง
พูดคุยถึงเรื่อง การสร้างครอบครัว
มันดูเป็นฝันที่ เป็นตุเป็นตะ การวางแผนไว้หลายอย่างโดยที่ไม่มีเหตุผลใดๆ รองรับแผนนั้น

เราอยากจะคิดจริงจังกับมันแต่เหมือนมันเป็นเพียงแค่ฝัน

เราชอบพลอตเรื่องอีกอย่างที่ไปกินในร้านชาชัก
เจ้าของร้านมักฉงนฉงายเหตุใด ลูกค้าจึงเดินผ่านร้านของเขาไป โดยมักมีที่ว่างอยู่รอบชายหนุ่มคนหนึ่ง
คล้ายกับโต๊ะเหล่านั้นถูกจับจองจนเต็ม จากความเศร้าที่แผ่ออกมาจามมนุษย์ผอมบางดวงตาอึมครึม จะว่าไปเขาก็ไม่ค่อยเห็นดวงตาเหล่านั้นมากซักเท่าไหร่

เพราะชายหนุ่มมักจะก้มหน้าจดจ่อกับหนังสือในมือจนหลายครั้ง เจ้าของร้านต้องลุกไปเติมน้ำชาให้เพราะกลัวชายหนุ่มจะขาดน้ำ หลังจากสั่งกาแฟถ้วยเดียวและนั่งอ่านหนังสือหลายร้อยเล่มในวันเดียว