23/4 ช่วงเวลาสุดท้ายก่อนไปบิน

มันเป็นช่วงเวลาที่น่าอึดอัดที่สุดช่วงเวลาหนึ่งของคนขี้กังวล

เราคิดว่าเราเป็นคนขี้กังวลคนหนึ่ง

ถึงแม้ก่อนบินในทุกๆ ไฟล์ตเราจะเขียนไว้อย่างละเอียดแล้วว่าเวลาใดควรทำอะไร

เช่นวันนี้บินไฟล์ต 638

รีพอร์ต 22:40
ถึง สนามบินประมาณ 22:10
เราจะออกจากบ้าน 21:30

เตรียมตัว 20:30

ซึ่งก็น่าจะเป็นเวลาที่มากพอ

แต่อย่างไรก็ตามเรารู้สึกอึดอัดและเป็นกังวลในช่วงเวลาก่อนบินเสมอ

ไม่ว่าจะเป็นไฟล์ทที่บินกับเพื่อน ๆ หรือพี่เพอร์เซอร์ใจดีมากแค่ไหนก็ตาม

เราจะกระวนกระวาย อยู่ไม่สุข กลัวลืมนั่นลืมนี่

และท้ายสุดถ้าเราทำเร็วกว่ากำหนด เราก็มักจะอ้อยอิ่งจนจวนเจียนเวลาที่กำหนดไว้เสมอ

ดูเหมือนวันนี้เราจะทำอะไรไม่ทันหลาย ๆ อย่าง
อาหารที่บ้านไม่น่ากินเลย มีปลาดุกตัวเล็ก ๆ สองสามตัวเสียบไม้ดูน่ากลัว
ผัดกระเพราใส่ลูกชิ้น ซึ่งไร้สารอาหารอย่างสิ้นเชิง

เราควรจะออกไปหาอะไรกินนอกบ้าน ที่มีสารอาหารบ้างแต่เราก็ไม่ทำ
เพราะมันเบื่อ
และตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว

เราเคยคิดมาตลอดว่าเราชอบการกอด
แต่จริง ๆ การกอดคนที่เรารักนั้นต่างออกไปจากการกอดกับคนอื่น ๆ

การกอดคนที่เรารักมันจะให้ความรู้สึกเหมือนกับการจมน้ำ
ลมหายใจขาดห้วง แนบแน่น
การกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน เราจะหลับตาและรู้สึกร่างกายจมดิ่งลงสู้ก้นมหาสมุทร

มันจะเป็นการกอดที่แนบแน่นยาวนาน เราจะได้ยินเสียงต่าง ๆ เบาลง
ในขณะที่ร่างกายกำลังร่วงลงใต้ผืนน้ำ
เรายังพอจำความรู้สึกแบบนั้นได้อยู่
มันจะเป็นการพักผ่อนอย่างแท้จริง ตัวเราจะเบาสบาย ไร้กังวลใด ๆ
คล้ายกับร่างหนานุ่มที่เรากอดสามารถปกป้องเราได้

หลังจากนั้นทุกอย่างก็จะตามมาอย่างอัตโนมัติ

การร่วมรัก หรือ แม้กระทั่งการจูบ จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของการกอด

ในความฝัน เธอเคยบอกเราว่าเธออยากให้เราเขียนเรื่องอะไรเกี่ยวกับเธอบ้าง
ไม่ใช่เกี่ยวกับแค่คนรัก เก่าๆ ที่เราฝังใจ

เธอเกลียดคนรักฝังใจเหล่านั้น
แต่เรากลับรู้สึกว่า เราสามารถเอาความรู้สึกเหล่านั้นมาเป็นต้นฉบับในการเขียนต่าง ๆ ได้อย่างดี

เราไม่เคยเขียนเรื่องของเธอเลยตลอดระยะเวลาที่เป็นแฟนกัน
และเธอก็คงไม่ได้อ่านเรื่องราวของเธออีกแล้วถึงแม้เราจะเขียนถึงมันหรือไม่ก็ตาม

เพราะเมื่อเราเลิกลากันไป เราอาจจะเขียนเรื่องของเธอบ้างในความฝัน
แต่ในความจริงนั้น เธอคงไม่ย้อนกลับมาอ่านมันอีกแล้ว


และตอนนี้ก็ถึงเวลาอาบน้ำแต่งตัวไปบินอีกแล้ว
อีกไฟล์ทหนึ่งที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน

คนมากมาย อาจจะเป็นอะไรก็ได้อยู่บนเครื่องบิน
ไกลหลายร้อยกิโลจากคนที่รัก และครอบครัว

โรงพยาบาลและรถฉุกเฉินกลายเป็นกระเป๋าใส่ยาใบเล็ก ๆ สามใบ
ที่สองในสามสามารถเปิดได้เฉพาะแพทย์

เราจะนั่งบนเก้าอี้ หลับตา และปล่อยให้เอนจิ้นท์ทำความเร็ว พาเราเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว
จนกระทั่งหลุดจากพื้นดิน

เครื่องบินจะบินเอียงพอประมาณ ก่อนจะเบนหัวขึ้นสู่กลุ่มเมฆ มุ่งตรงสู่จุดหมายปลายทาง