ชายหาดริงกุ วิ่งในแสงอาทิตย์สุดท้าย

วันก่อนไปโอซาก้ามา
กับทีมลูกเรือที่เหมือนจะแข่งกันว่าใครเล่นมุกได้ตลกกว่ากัน
นอนหลับยาวนานมาก ๆ ตั้งแต่สิบโมงเช้าถึงห้าโมงเย็น

เป็นการนอนหลับที่ยาวที่สุดครั้งนึงที่จำได้ในพอร์ตต่างประเทศ

ตื่นมาออกไปวิ่งด้วยความตั้งใจอันแรงกล้า
พระอาทิตย์เป็นสีส้มลูกโต ในท้องฟ้าสีม่วง
มองออกไปนอกหน้าต่างเห็นเมฆหมอก ปกคลุมทะเล

อุณหภูมิประมาณ สิบกว่าองศา
เราใส่กางเกงขาสั้นจุ๊ดจู๋ เพราะรู้ว่าเมื่อเริ่มวิ่ง ขาก็จะอบอุ่นขึ้นอย่างรวดเร็ว
เสื้อ เบสเลเยอร์ ชนิดบาง ก่อนคลุมทับด้วยเสื้อไลเนอร์ นอร์ซเฟสอีกชั้น
ถุงมือกันลมที่ซื้อมาใหม่ จริง ๆ ไม่ต้องใช้หรอก แต่ลองเอามาทดสอบดูงั้นแหละ
รองเท้าไนกี้แอร์แมกซ์ สีดำพาดลายส้ม
หมวกวิ่งของอันเดอร์อาร์มเมอร์

รวมๆ แล้วเราแต่งตัวดูตลก

ฝนตกปรอย ๆ แต่อากาศไม่หนาว และลมไม่แรง

ในเวลาแบบนี้เสื้อกันลมกันฝนแบบ repallent น่าจะเหมาะกับสถานการณ์
แต่เราไม่มีไง

ออกจากโรงแรมสตาร์เกท
เราเลี้ยวออกไปทาง พาพิลอน สแควร์ ตรงไปตามเอาท์เล็ท เลี้ยวขวาอีกครั้ง
และ พบดาราคนนึงอยู่บริเวณจุดชมวิว ชั้นสองของเอาท์เลท
เราจำชื่อไม่ได้แล้วแต่จำได้ว่าเป็นดาราแน่ ๆ
ผช. ผิวเข้ม ใส่ตุ้มหู ลูกสองหรือสามคน
มากับภรรยาตัวใหญ่
หมายถึงดูตัวใหญ่กว่า ดาราคนนั้นจริง ๆ นะ

เราสบตากันแป้บนึง เราไม่ได้ทำให้เป็นเรื่องใหญ่โต
ไม่ได้ขยายรูม่านตา และเข้าไปขอลายเซ็นต์เพียงแต่รับทราบอยู่เงียบ ๆ

น่าแปลกที่เรารู้สึกได้ว่า ดาราคนนั้น ดวงตาดูเศร้า ๆ
เค้าอาจจะเศร้าที่เราไม่ได้เข้าไปขอลายเซนต์หรือทักทาย

หรือเราอาจจะคิดไปเอง

เราแวะกินมอสเบอร์เกอร์ที่ซื้อมา
เราชอบกินมอสเบอร์เกอร์ ที่สุดในบรรดาเบอร์เกอร์ทั้งหมด
ที่ญี่ปุ่นราคาแพงกว่าในไทยนิดหน่อย
ดับเบิ้ลแพตตี้ เนื้อบดสองชิ้น กับ มะเขือเทศซีกใหญ่ ซอสรสชาติของมอส
อร่อยดี เรากินไปและดูพระอาทิตย์ตกไป

หลังกินเสร็จเราเดินย่อยอยู่แป้บนึง และเดินลงไปยังชายทะเล
ชายทะเลในบ่ายวันพฤหัส มีผู้คนไม่มากนัก
มีคนวิ่งไปมาสองสามคนบนทางเท้า

ที่เหลือเล่นอะไรกันไกลๆ อยู่ริมทะเล
พระอาทิตย์วันนี้สวยมาก
เหมือนหมอกฝนจะทำให้พระอาทิตย์ดูนวล ๆ อุ่น ๆ มากขึ้น
แทบไม่อยากเชื่อว่าเป็นพระอาทิตย์ดวงเดียวกันที่เผาผู้คนให้สุกในยามเที่ยงของกรุงเทพฯ

เราถอดเสื้อไลน์เนอร์ออก โยนไว้ตรงเก้าอี้สาธารณะที่ไม่มีคนนั่ง มองตรงไปยังลู่วิ่งคอนกรีต
ด้านซ้ายของเราเป็นสวนสาธารณะ แมกไม้เขียวครึ้ม ด้านขวาของเราเป็นทะเลโอซาก้า
มีถนนทอดยาวออกไปสู่เกาะกลางทะเลที่ถูกสร้างขึ้นเป็นสนามบินคันไซ

ทะเลแถบนี้เรียกว่า มาร์เบิ้ลบีช เพราะมีการเอาหินอ่อนมาปูในบริเวณก่อนที่จะเป็นทราย
และทะเล

ลมทะเลพัดเบา ๆ ได้ยินเสียงแผ่วเบา
เราถอดหูฟังออก จัดให้เสื้อกันหนาวทับไว้บนเก้าอี้ และออกวิ่ง

พระอาทิตย์กำลังตกแล้ว
เราไม่ได้พกนาฬิกามา
วันนี้เราจะวิ่งจนกว่าแสงอาทิตย์สีส้มจะลับขอบฟ้า