ภูกระดึงครั้งที่ ห้า 7/4

ครั้งนี้จริงๆ แล้วเป็นครั้งแรกที่เราไปคนเดียว
และเป็นครั้งแรกเหมือนกันที่รู้ที่สึกว่า เรามีเงินมากพอในการซื้อสิ่งต่างๆ ที่เราอยากจะได้

เราได้เจออะไรหลายอย่างที่ไม่เคยเจอตอนไปกันหลาย ๆ คน
ซึ่งน่าจะเกิดจากการสังเกตสิ่งต่าง ๆ ได้โดยไม่มีอะไรมารบกวน

อย่างแรกที่เห็นได้ชัดคือเราเจอสัตว์หลากหลายชนิดมากขึ้น เราเจอไก่ฟ้าสองตัว อีกตัวไม่ทราบชนิดแต่อีกตัวเป็นไก่ฟ้าหลังขาวเพราะสังเกตได้ตอนมันบินหนี ไก่ฟ้าตัวใหญ่อวบอ้วน

เราเจอหนอนตัวเล็กๆ สีเขียวตามพื้นที่ถูกเหยียบ (เรายกมันไปวางไว้ใต้พุ่มไม้ละ) หวังว่าจะเป็นการตายที่ดี ไม่ถูกมดรุมกัดอย่างทรมาน

เจอหนอนตัวสีแดง ขนสีเขียว และน้ำเงิน เหลืองด้วย อยากเห็นจริง ๆ ว่าตอนเป็นผีเสื้อจะมีสีแบบไหน

เราเจอต้นไม้ที่ซ่อน อยู่หลังป้ายคุณคือผู้พิชิตภูกระดึง
ต้นไม้ต้นหนึ่งล้มทับอีกต้นหนึ่ง แต่ทั้งคู่ ยังไม่ตายและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

การซื้อของที่เราต้องการทุกอย่างไม่ได้ทำให้เรามีความสุขมากขึ้นเท่าไหร่
สิ่งเหล่านั้นผ่านมาแว่บเดียวแล้วหายไป
ไม่ค่อยต่างกับการ "กินอยู่อย่างประหยัด" ในตอนที่มาอยู่ เท่าไหร่ และความสุขจากการอดทนเพื่ออะไรสักอย่างทำให้เรามีความสุขในระยะยาวมากกว่าด้วย

ที่สำคัญอีกอย่างคือได้ยินเสียง "กระดิ่ง" หรือเสียงแมลงที่ดังขึ้นระหว่างทางไป ผาหมากดูกกับศูนย์ นักท่องเที่ยว

เราฟังมันตั้งใจฟังและรู้สึกว่ามันเพราะมาก ๆ  สุดยอดเลยเสียงกระดิ่งบนยอดภู

เราเอาที่รองนอนที่เช่าจากอุทยานไปนอนเล่นที่ริมผา และรู็สึกว่าเป็นอะไรที่ดีมากในการนอนต่อเนื่องยาวนานหลังพระอาทิตย์ขึ้น และพระอาทิตย์ตก หลังจากที่ทุกคนกลับไปแล้ว
รู้สึกเหมือนที่บริเวณนั้นทัง้หมดเป็นของเรา เราจะทำอะไรก็ได้

พระอาทิตย์ขึ้นสวยมากเหมือนไข่แดงของไข่ดาวที่กำลังถูกทอด หมายความว่าตอนแรกมัน เป็นสีส้มๆ เหมือนไข่ดิบ โผล่ขึ้นมาจากสีขาว ๆ ของท้องฟ้า ก่อนจะค่อย ๆ กลายเป็นสีเหลืองเรื่อย ๆ เหมือนไข่สุก

เหงา
แต่ก้ไม่ได้มากมายอะไร รู้สึกดีเป็นส่วนใหญ่ของชีวิต
ตื่นเช้าไปดูพระอาทิตย์ นอน กลับมากินข้าว  อ่านหนังสือ นอน เย็น ๆ ก้ออกไปดูพระอาทิตย์ตก กลับมากินข้าว อ่านหนังสือ ฟังเพลง นอน

วันเวลาผ่านไปค่อนข้างช้า ยกเว้นเวลาฝนตก

สนุกกับการ modify เต้นท์ในแบบของเรา เอา ผ้าใบมาขึงๆ แล้วก้มัดด้วยเชือกฝางที่ยืมจากร้านค้า
ในขณะเดียวกันก็ต้องคอยระวังทาก
ตอนหน้าจะตั้งเต้นท์ให้สวยกว่านี้

เราไปคนเดียวแล้วเจอคนที่มาเป็นคู่เยอะมาก
หลายคนเป็นแฟน
ส่วนใหญ่เป็นแฟนแหละไม่ได้แต่งงาน เพราะไม่มีแหวนที่นิ้ว
(แอบมองนิดหน่อย)

ทุกคนดูมีความสุขดี
ป้าร้านข้าวใจดีทุกคน

การมาคนเดียวก้ดีอีกอย่างคือกินข้าวร้านไหนก้ได้
โทรนัดก็เลยแบ่งให้แต่ละร้านได้รับเงินเท่า ๆ กัน 5555

เราชอบแบบนี้นะ เป็น No one  แค่เด็กที่ไหนสักคนที่โพล่มากินข้าวมื้อสองมื้อแล้วก้หายไป
มันจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบ คนสนิท เกรงใจ อะไรอีกต่อไป

เพราะฉะนั้นเวลาได้รับน้ำใจจากใครใดๆ
มันจึงจะเป็นน้ำใจจริง ๆ ไม่ใช่ความจำเป็น

เรื่องอีกอย่างคือเราติดใจการถอดเสื้อ และ ใส่กางเกงขาสั้น
มาก ๆ

ตอนแรกเรากะจะแค่ ทดสอบความแห้งไวของเสื้อ base layer : flash dry ของ The north face ที่พึ่งซื้อม
แต่ความรู้สึกของการใส่เสื้อที่มีกลิ่นแดดร้อน ๆ และผิวสัมผัสถูกแดดร้อนชำระล้าง มันยอดเยี่ยมมาก การบิดตัวไปมา การรู้สึกได้รับอิสระในร่างกายของเรา ใต้แสงแดดที่อบอุ่น
มันเป็นอะไรที่เหนือความคาดหมาย และไม่น่าจะทำได้โดยสะดวกใจนักหากมากับกลุ่มเพื่อน
จริงๆ เราอาจจะไม่เห็นความสำคัญของแสงแดดมากขนาดนี้หากไม่ได้บินไป เกาหลี กับ ญี่ปุ่นบ่อย ๆ (ที่นั่นหนาว!)

เรายังคุยกับคนอื่น เป็นห่วงคนอื่น มากขึ้น อาจจะเพราะไม่มีใครให้คุยหรือนักท่องเที่ยวที่มีน้อยนอกฤดูกาล หรือ อาจเพราะเรา มีเงินมากขึ้น และโตขึ้น ทำอะไรหลาย ๆ อย่างได้มากขึ้น ?

เราเกือบออกไปวิ่งเล่นกลางสายฝน ในตอนที่ฝนตก
วันแรก ฝนตกน้อยไป อ่านหนังสือกำลังอิน
วันที่สอง ฝนตกเยอะแต่เรากำลังกางเต้นท์อยู่ครึ่งทางแล้วเว้ยย กลัวของเปียกมากกว่ามีอารมณ์เล่น
วันที่สาม เพิ่งอาบน้ำเสร็จที่ตีนภูกำลังจะขึ้นรถแดง ฝนก็ตกลงมา ลมแรงมากกิ่งไม้ตกหลายกิ่ง
เราอยากออกไปเล่นมากแต่มีกางเกงที่จะขึ้นเครื่องแค่ตัวเดียว (ไม่อยากใส่กก บอลขึ้นเครื่องกลับกทม)

เราได้แต่ยื่นขาออกไปเล่นแอ่งน้ำด้านหน้า สนุกดีได้ฟีลลิ่งเหมือนตอนดูพระอาทิตย์ตกแต่ถูกเมฆบัง
ภายใต้เมฆสีเทาขาว ๆ นั่นมีพระอาทิตย์ซ่อนอยู่