29/7

เมื่อคืนหลังจากคุยโทรศัพท์กับสายด่วนสุขภาพจิตเสร็จ

ชมพู่ทักมาบอกอะไรแปลก ๆ แต่ไม่อยากอ่าน

เรายังรับเรื่องพวกนี้ไม่ค่อยไหว 

เอาไว้ก่อน

เราเล่นเกมส์ต่ออีกแป้บนึง แล้วอ่านหนังสือต่อ

อ่านหนังสือแบบที่ คุณหมอแนะนำ

ไม่คาดหวัง หนังสือไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิต

น่าแปลก การอ่านหนังสือสนุกขึ้นกว่าที่เคยทั้ง ๆ ที่เป็นเล่มเดียวกันกับที่อ่านค้างไว้

ดูนาฬิกาอีกทีเวลาก็ปาไปตีสามครึ่ง เราตั้งนาฬิกาปลุกตอนสิบโมงครึ่งแล้วนอน

ไม่ได้ฝันอะไรเลย

ตื่นเช้าตอนเจ็ดโมงครึ่ง 

น่าจะเป็นเพราะระแวงนั่นแหละ

ความระแวงนี้ยังคงไม่ห่างหายไป

ทั้ง ๆ ที่วันนี้มีบินตั้งบ่ายสองสี่สิบห้า

พยายามนอนต่อถึงเก้าโมงก็เบื่อหลับ ๆ ตื่น ๆ 

ลุกขึ้นมากินกาแฟ

กับบบราวนี่แสนอร่อยยี่ห้อแมวดำ

ฟังเพลงในเพลย์ลิสของ Baby Driver

เราล้างหน้าแปรงฟันโกนหนวด แล้วลุกมาเก็บห้องนิดหน่อย

ไม่ได้เก็บจนสะอาดหรอกนะแค่เก็บให้ดีขึ้นกว่าเดิมแค่นั้นเอง

จากนั้นเปิดคอม 

น่าจะใช้เวลาในช่วงเช้านี้เขียนบทส่งท้ายเรื่องให้เสร็จ

ยังไม่ได้ตั้งชื่อเรื่องเลย

แต่คิดว่ายังไงๆ ก็ควรมีบทส่งท้าย

เหมือนการร่วมรักที่หลังจบกิจกรรมเราควรกอดคู่รักไว้ให้นาน

พรางกระซิบว่า เซ็กส์ชั้นห่วยชั้นขอโทษชั้นรู้ตัวดี 5555

เมื่อคืนชมพู่บอกว่าสิ่งที่คุณหมอบอกชั้นเป็นสิ่งที่นางพร่ำบอกมาตลอด

อาจจะจริง

แต่ปัญหาสมัยนี้ไม่ใช่ What แต่เป็น How ต่างหากในการสื่อสาร

555

เรียนประโยคนี้มาจากที่มหาวิทยาลัยน่ะนะ

เอาล่ะ อรุณสวัสดิ์ทุกคน 

ไว้เจอกันใหม่ เราจะไปเขียนบทส่งท้าย

ธารากับศศิธิชาให้เสร็จสักที