อิคิไก และการดำเนินชีวิต 7/6

อ่านคอนเซปต์เรื่องอิคิไก คร่าวๆ
พอจะสรุปออกมาได้ คร่าวๆ ดังนี้

อิคิไก ไม่ใช่ Maximum work output

แต่เป็น Maximum long-term happiness output

เป็นแนวคิดที่ "อาจจะ" ช่วยให้เห็นได้ว่า ความสุขที่แท้จริงของเราอยู่ตรงไหน

งานวิจัย ของอะไรสักอย่าง ที่ทำในญี่ปุ่นในหมู่บ้านที่ผู้คนมีอายุค่าเฉลี่ยสูง
จากนิตยสาร สารคดีบอกไว้ว่า

เป็นสิ่งที่ทำให้ผู้คนอยากลืมตาตื่นขึ้นมาทำสิ่งๆ นั้นในทุกๆ วัน
ทั้งหน้าที่ต่อตัวเอง และผู้อื่น

นิตยสาร สารคดียังบอกอีกว่า
ผู้คนโหยหาธรรมชาติ ลึกซึ้งถึง DNA
หมายความว่า ในอดีต ร่างกายมนุษย์ มีการแลกเปลี่ยนสิ่งต่าง ๆ กับธรรมชาติตลอดมา
แต่เพิ่งจะมาในยุคหลังๆ ที่ผุ้คนติดต่อกับหน้าจอมากกว่า

ทำให้ร่างกายเราปรับตัวไม่ทันและเกิด อาการผิดปกติต่าง ๆ
โรคร้ายในเด็ก และอื่นๆ เช่น สมาธิสั้น

สรุปรวมๆ แล้วหมายความอีกว่า

คนเราต้องการภาระหน้าที่ต่อตนเองและผู้อื่น
ผู้อื่นหมายถึง สังคม ธรรมชาติและสิ่งรอบตัว

มาเจาะกันที่คำว่า ภาระหน้าที่
อิคิไก บอกกับเราว่า
 ภาระหน้าที่ของคนๆ หนึ่งที่เป็นอิคิไกนั้น คือ
สิ่งที่คนผู้นั้นทำได้ดี อยากทำ และเป็นที่ต้องการของสังคม

จริงๆ เราอยากข้ามการวิเคราะห์เรื่องนี้ไปเลย เพราะเรารู้สึกว่าเราทำมาหลายครั้งแล้ว
แต่เมื่อเวลาผ่านไป หลายอย่างก็ผ่านไป

ดังนั้นการทำอิคิไก บ่อย ๆ การเขียนบรรยาย ความรู้สึกของเราออกมา
ไม่ใช่เรื่องที่ถือว่า ไร้สาระไปซะทีเดียว
เปรียบเสมือนการปรับหางเสือให้ตรงอยู่เสมอ

เอาล่ะ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และหาคำตอบอย่างไม่มีเงื่อนไขใด ๆ กันเถอะ

1.อยากเป็นอะไร
2.ทำอะไรแล้วมีความสุข
3.สิ่งเหล่านั้นเป็นสิ่งที่โลกต้องการหรือไม่

ในตอนที่กำลังคิดอยู่ หัวใจเราก็บอกออกมาชัดเจนว่า
เราอยากเป็นนักเขียน

จบ 55555

อย่างที่เราเคยบอกไปว่า หัวใจเรารู้ดีกว่าสมองเยอะ มันไวมากจนสมองคิดตามไม่ทัน

อ่ะให้โอกาสสมองบ้าง
มาวิเคราะห์กันเถอะ


เรายังคงมีความสนใจในด้าน
PR การประชาสัมพันธ์ เทคนิคการประชาสัมพันธ์
ไม่ใช่ สื่อสัมพันธ์
เราไม่ชอบไปตามสำนักข่าว แล้ว เอาของไปให้หรือเอาผลิตภัณฑ์ไปแจกนักข่าว
เราชอบ การ Crisis management เราชอบ Realtime - PR
เราชอบอะไรที่ใช้ไอเดีย
เช่น Pomelo ในวันที่คุณช่อโปรโมทชุดให้ฟรีๆ
เราอยากเข้าประชุม ฟังความเห็นจากทุกคนว่าเราควรจะทำอย่างไรกับสถานการณ์นี้ดี
หรือในวันที่ เกร็บ รับเสียใจที่บลอคไอดีผู้ขับขี่
แทนที่จะบลอคผู้ใช้ที่เสียมารยาท

ดังนั้นเรายังคงชอบงานโฆษณาด้วย
เรามีไอเดีย มันอาจจะไม่ดี อาจจะดี
แต่ที่แน่ๆ เรายังขายไม่เก่งพอ
เรายังไม่สามารถ โน้มน้าว ได้ดีพอ
เช่นกันกับการพูดที่ช่วงเวลาสำคัญเรายังทำได้ไม่ดีพอ

งานลูกเรือเป็นงานที่เนื้องานง่าย
แต่กดดัน ไม่ได้ใช้ความคิดสร้างสรรค์มากนัก
ใช้แต่มนุษยสัมพันธ์ แต่ถ้าพูดให้ถูกคือ
เราโชคดีที่เป็นผู้ชาย
เรื่องหลาย ๆ เรื่องจะง่ายดายหากเป็นผู้ชาย

เราชอบภาษา
เราชอบศิลปะ
เราชอบดนตรี

เราไม่ชอบเครื่องจักร
แต่คิดว่าเราชอบงานไม้
เราชอบประดิษฐ์นะ
แต่ต้นทุนเราน้อยกว่าสามอย่างด้านบนเยอะเลย

เราอยากขับรถเก่ง ๆ
แต่เราไม่เก่ง
เราพยายามจะขับเก่ง ๆ
เราเกลียดการมีคนอยู่ข้าง ๆ คอยตะโกนใส่เวลาเราขับไม่ดี

เราเป็นห่วงคนรอบข้าเงกินไป
การขับช้า บางทีถือเป็นอันตรายอย่างหนึ่ง
บอกกันดีๆ ก้ได้ ไม่ต้องตะโกน
เราตกใจ
55555555555

ฮ่า

เรามีญาติพี่น้องคนสำคัญหลายคนที่เราไม่ค่อยได้ไปเยี่ยมเยียน
เรามักแต่คิดว่า เราอยากสำเร็จอะไรสักอย่าง
อยากช่วยเหลือเขาอะไรได้บ้าง
มากกว่าไปเยี่ยมเยียนเฉย ๆ
แต่จริงๆ แล้วสิ่งที่ผู้คนเหล่านั้นต้องการ
เป็นแค่เสียงหัวเราะ การได้พบเจอ
การได้เชื่อมสัมพันธ์กับผู้คน กับเรา

แค่นั้นเอง