แปลตรงตัวว่า ชายหาดหินอ่อนริงกุ
วันนี้รู้สึกไม่อยากเขียนอะไรมาก
ชายหาดริงกุ เชื่อมติดกับทะเลโอซาก้า
ชายหาดไม่มีทราย แต่เป็นหินก้อนกลมๆ สีขาวปูอยู่ทั่วบริเวณ
ไม่มีคนเล่นน้ำ หรือ กิจกรรมทางน้ำใดๆ เพราะทางการประกาศห้าม
แต่จัดส่วนเล็กๆ ไว้ด้านบนสุดของหาดสำหรับเล่นน้ำ
ผมเดินไปที่ชายหาดตอนเกือบสี่โมง
เดินไปใกล้จนได้ยินเสียงคลื่นชัดกว่าเสียงหัวใจ
ใกล้ในระยะที่เอื้อมมือ ปาหินลงทะเลได้โดยไม่ต้องออกแรงมากนัก
แดดร้อน อากาศหนาวเย็น อุณหภูมิต่ำเกือบ สี่องศา
พ่อลูกคู่หนึ่งวิ่งเล่นด้วยกันริมหาด
พ่อไล่จับ ลูกวิ่งถือไม้ชี้นู่นนี่
วัยรุ่นชายผมเซอ สองคนแข่งกันปาหินใส่ขวดน้ำพลาสติก
จนมันตกไปในทะเล
ผมสวมเสื้อกันหนาวขนเป็นตัวใหญ่
ขนเฟอร์รอบคอฟูฟ่อง
นั่งมองทะเล ฟังเสียงคลื่น
มองพระอาทิตย์สว่างวาบจนต้องหยีตา
ก่อนกลับมามองทะเลอีกครั้ง
ชายหญิงชาวไทยนั่งมองทะเล
เว้นระยะห่างระหว่างกัน พูดคุยบางอย่างกัน
ผมไม่ได้ยิน
ไม่ได้ตั้งใจฟัง
ไม่ต้องการฟัง
แต่ถ่ายรูปด้านหลังทั้งสองคนเก็บไว้
ระยะห่างทำให้ภาพมีความหมาย
หินที่ผมนั่งทับเย็น แต่เมื่อนั่งไปสักพักก้โอเค
ผมนั่งหลับๆ ตื่นๆ มองฟ้า มองพระอาทิตย์
หลับตา ฟังเสียงคลื่นไปเนิ่นนาน
หลับแล้วตื่น ตื่นแล้วหลับ
ขยับหมวกโม่งไหมพรหมกันหนาว
ให้ต่ำลงปิดดวงตา
ซุกหัวลงต่ำในเสื้อกันหนาวที่รูดซิบจนสุดคอ
ซุกมือลงในช่องสอดมือในเสื้อกันหนาว
ตั้งใจเก็บกักความร้อน ของดวงอาทิตย์และร่างกาย
ให้อยู่กับตัว ให้มากที่สุด แปลงร่างเป็นก้อนหิน
มีอยุ่เหมือนไม่มี ไร้ตัวตน ในดินแดนที่ไม่รู้จัก
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน
ผมลืมตาขึ้น
สังเกตเห็นท้องฟ้าเปลี่ยนสี
อากาศเย็นลง พ่อลูกคู่นั้นหายไปแล้ว
วัยรุ่นชายเลิกปาหินแต่ยังนั่งอยู่
ระยะห่างระหว่างชายหญิงสองคนนั้นร่นลงแล้ว
ผมมองภาพท้องฟ้าสีส้มอยู่นาน
ปลื้มปริ่มกับช่วงความสุข
ลุกขึ้นหมุนตัวกลับหลัง พบหญิงคนหนึ่งกำลังมองมาที่ผม
เธอนั่งอยู่คนเดียว พร้อมโทรศัพท์ในมือ
เธออาจถ่ายผมตอนกำลังนั่งหลับตัวแข็ง
หรืออาจถ่ายใบหน้าตนเอง ส่งให้ใครอีกคนที่อยู่ปลายสาย
หรืออาจถ่ายท้องทะเล กว้างใหญ่ กับชายหาดหินอ่อน
ก้อนหินกลมเกลี้ยง สีเทาขาวนวล
งดงามโงนเงนกลางสายลมหนาวและแดดอบอุ่น
ในบ่ายวันเสาร์
No comments:
Post a Comment