19/12

เรารู้สึกแย่ชะมัด
การเปิดหน้านิยายที่เขียนไว้แล้วอ่าน

แก้แล้วแก้อีก
ย้ำคิดย้ำทำโดยที่ไม่ได้มีหลักไมล์อะไรเลยที่บอกว่ามันดีขึ้น

มันเป็นความเศร้าใจอย่างหนึ่งเลยนะ

เราไม่รู้จะพยายามไปทำไมอีกต่อไปแล้ว

ความฝันที่มีมันอ่อนแอลงไปมากขนาดนี้เชียวหรอ

เราต้องโยนตัวเองเข้าไปในสังคมแบบไหนนะถึงจะมีไฟกลับขึ้นมา

หรือจริงๆแล้วเราควรต้องพึ่งตัวเองให้มากกว่านี้

อีกประมาณห้าชั่วโมงจะไปบินแล้ว

เราควรนอนดีมั้ยนะ

ทำไมวันนี้รู้สึกโลกมันไม่ได้หมุนไปอย่างที่เคยนะ

หรือจริงๆ แค่หมู่นี้ไม่ค่อยได้อ่านหนังสือดีๆ ?

55

และอีกอย่างที่ลดลงก็คือสายตาความ appreciate สิ่งต่างๆ
มันลดลงอย่างน่าใจหายเลย

เห็นได้จากการบันทึกเรื่องที่อ่าน /ดู
ลงใน evernote เราเขียนสั้นมาก
และดูไม่ใส่ใจ

เศร้าชะมัด