สวัสดีท่านผู้อ่านที่รัก
สวัสดีโทรนัด
วันนี้เป็นวันสิ้นปีของปี 2018 เราอยู่ที่นาโกย่า มาทำงานเหมือนเดิม ไม่ได้ไปเที่ยวไหนนอกจากไปทะเลหลังจากแลนดิ้ง และสูญเสียเวลาไปอีกสองชั่วโมงโดยประมาณในการเดินเลือกร้านอาหารราคาแพงและร้านเสื้อผ้าลดราคาที่เราไม่ได้อยากได้
จริง ๆ ทุกอย่างก็ดี ไม่ได้มีอะไรเลวร้ายหรอก
แต่สิ้นปีนี้เป็นช่วงที่เราเขียนอะไร ๆ ออกมาได้น้อยมาก
ไม่อยากจะวิเคราะห์หรอกนะว่าเพราะอะไร
เราว่าเราอาจจะกลับไปยังจุดเริ่มต้นอีกครั้งหนึ่ง
เขียนหนังสือเพราะว่ามัน "สนุก"
ถ้าทำแบบนั้นแล้วบางที อะไรๆ อาจจะดีขึ้นก็ได้
ในเรื่องของการมีแฟน ความรัก หรือชีวิตคู่ เราพยายามปรับมันให้ดีที่สุดแล้ว
แต่ดูเหมือนจะเป็นอะไรที่ยาก และต้องทุ่มเททั้งเวลา
แรงกายแรงใจมากมายทีเดียว
เราเหนื่อย
ไม่รู้สิ บางทีนี่ก็อาจจะเป็นสิ่งที่คนทั่ว ๆ ไปพบเจอก้ได้
ปีใหม่นี้เราอยากจะเล่าอะไร ๆ ออกมาให้มากที่สุด โดยเป็นการเปิดใจ
ในขณะเดียวกันก็เปิดไดอารี่นี้ให้อ่านเป็นสาธารณะด้วย
(ถึงแม้มันอาจจะไม่มีคนอ่านก็ตาม)
ในโลกใบนี้ยังมีอะไรที่เราอยากทำอยู่อีกเต็มไปหมด
แต่ยิ่งเวลาผ่านมัน สิ่งเหล่านั้นก็ดูยุ่งยากขึ้น
เหน็ดเหนื่อยขึ้นทุก ๆ ที
ไม่เว้นแต่สิ่งที่เรารัก
ความตายนั้นง่ายดาย
บางทีอาจจะง่ายเกินไป
หลายครั้งเราก็ไม่รู้ว่าเราจะพยายามทำตามความฝันไปทำไม
บนโลกนี้มีหนังสือมากมาย
หากขาดไปอีกหนึ่งเล่ม
จริง ๆ มันก็ไม่น่าจะเป็นอะไร
แต่คนที่รักเราบนโลกมีไม่กี่คน
แล้วไงต่อ
เราจำเป็นต้องทำให้คนเหล่านั้นมีความสุข ?
งั้นหรอ ทำไมต้องเป็นอย่างนั้นละ
...
ยิ่งคิดแล้วก็ยิ่งได้คำตอบว่า
เราเกิดมาเพื่อหาความสุข
ถ้าอยู่แล้วไม่มีความสุข ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ก้ได้
เรื่องเบื้องหลังความตายเป็นเรื่องที่ไม่มีใครรู้
ไม่มีใครยืนยันได้
หาความสุขใส่ตัวซะ !
สวัสดีปีใหม่ !
Test
Monday, December 31, 2018
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
สรุปชีวิต 2022 ไม่อยากจะเชื่อว่าปีชงแต่ก็เป็นปีที่ซวยที่สุด
จริง ๆ เราไม่ได้เขียนบลอคมานานมากแล้ว แต่รู้สึกชีวิตช่วงนี้มีอะไรเหี้ย ๆ เกิดขึ้นมากมาย เหี้ยแบบเหี้ย แบบปล่อยวางไม่ได้ 1. งานไม่ผ่านโปร ไ...
-
คุณเศร้ามั้ย? ถ้าคุณเศร้า เราน่าจะเข้ากันได้นะ ผีย่อมเห็นผี คนเศร้ามักจะดึงดูดคนเศร้าได้เสมอ คุณไม่จำเป็นต้องบอกผมก็ได้ว่าคุณเศร้าด้ว...
-
เขียนนวนิยายเรื่องแรกจบแล้วเมื่อคืนตอนเที่ยงคืนกว่า ๆ (พร้อมกับราคา krypto ตกไปเกือบ 10%) ถึงจะยังไม่สมบูรณ์เท่าไหร่แต่ก็จบแล้ว ทำให้รู...
No comments:
Post a Comment