8/9/61

ไม่ได้เขียนเพจกว่าเดือนครึ่งแล้ว

แต่อย่างไรก็ตามก็ยังมีคนมากดไลค์เพิ่มอีกสองคน 

ซึ่งลบสองคนที่อัลไลค์ไป ก็คือเหลือเท่าเดิม 55555

ช่วงนี้ มีความรู้สึกใหม่ๆ เข้ามามาก

ตั้งแต่กลับมาจากเทรนที่มาเลเซีย

ความรู็สึกใหม่ๆ ที่ในอดีตเคยเป็นแค่ความรู้

แต่ตอนนี้รู้สึกมากขึ้นๆ 

เอาล่ะพูดถึงเรื่องงานเขียนก่อน 

หลายครั้งที่พยายามจะเขียนบทความเกี่ยวกับความรักขึ้นมาอีกครั้ง

โดยที่ยังไม่ทันได้เขียนเสร็จดี

เราก็พบว่าสิ่งที่เขียนนั้นมันช่างไร้สาระ

ถ้อยคำที่พยายามสร้างสรรค์กลับกลายเป็นเพียงแค่อารมณ์

ที่เป็นจริงมากพอๆ กับรูปร่างของสาวงามบนก้อนเมฆ

เพียงลมพัดผ่าน ความจริงนั้นก็สลายหายไป

แม้ไม่ได้หมายความว่า ครั้งหนึ่งความจริงนั้นไม่เคยเกิดขึ้น

แต่ก็ไม่เพียงพอที่จะทำให้เรามีความพยายามเขียนขึ้นมาอีกครั้ง

หรือเราอาจจะไม่อินกับเรื่องความรักอีกต่อไป

หมายถึง พยายามเขียนออกมาแล้วยังไง?

ก็เป็นแค่อีกโพสๆ นึง ในบรรดาสเตตัสนับล้านๆ ที่เกี่ยวกับความรัก

และถ้าพูดถึงอารมณ์ที่เกิดขึ้นใหม่

ซึ่งคิดว่าเป็นก้าวใหม่ในชีวิตระดับหนึ่ง

เรารู้สึกว่า ภาษา ไม่ใช่ของเราอีกต่อไป

ที่ผ่านมาเรามักรู้สึกว่าภาษาเป็นของเรา

เราเป็นคนไทย

เราใช้ภาษาไทย บ่อย ใช้อย่างเอาเป็นเอาตาย และภาษาไทยน่าจะเป็นของเรา

ในวันที่กลับมาจากมาเลย์ และเราตัดสินใจเดินเล่นไปเรื่อยๆ 

ให้ร่างกายคุ้นเคยกับประเทศไทยอีกครั้ง

เราพบว่าการพูดจา ในการซื้อของไม่ค่อยจำเป็นเท่าไหร่

ตอนอยู่มาเลย์เราพูดภาษาอังกฤษ

ตอนอยู่ไทยเราพูดภาษาไทย

มันไม่เห็นต่างกันเท่าไหร่เลย

ภาษาก็เป็นแค่เครื่องมือในการสื่อสารอย่างหนึ่งเท่านั้นเอง

รวมทั้งความสุขในชีวิต ที่หาได้ง่ายมากขึ้น

จนทำให้เป้าหมายของเราดูห่างไกล

จะฝืนทำอะไรหนักๆไปทำไม เพราะจริงๆ แล้วความสุขก็อยู่ใกล้แค่นี้เอง

เรารับรู้ความรู้สึกที่เกิดขึ้นใหม่เหล่านี้

และพยายามมองมันจากมุมสูง

หวังว่าจะควบคุมมันได้บ้าง