ฝนที่ตกเป็นหยดน้ำมัน

“ขออนุญาตหลบฝนหน่อยนะคะ” ฉันกล่าวก่อนหุบร่มไม้ไผ่และแนบตัวเข้าสู่ร่มหลังคากระเบื้องที่มีชานขนาดเล็กยื่นออกมาพอดีกับตู้กดสินค้าอัตโนมัติ ซึ่งมีพื้นที่มากพอให้คนๆหนึ่ง ยืนกดสินค้าได้โดยไม่โดนละอองฝน

“เค้าว่าฝนพวกนี้ จะให้ความรู้สึกเย็นสบาย ...น่าเสียดายจังเลยนะคะที่หุ่นยนต์แบบพวกเราไม่ค่อยถูกกับฝนเท่าไหร่ โดนเข้าไปนิดๆ หน่อยๆ ก็เป็นสนิมซะแล้ว ไม่อย่างนั้นแค่เดินไปซื้อบุหรี่ใกล้ ๆ นี่ แป๊บเดียวก็เสร็จ” ฉันพูดต่อ ขณะเงยหน้ามองหยาดฝนที่จู่ ๆ ก็โปรยลงมาอย่างไม่ขาดสาย ฟ้าครึ้ม เต็มไปด้วยเมฆสีดำ ฝนเม็ดใหญ่กระทบพื้นถนนคอนกรีต แรงและเร็วจนเกิดเสียงดังเปะปะ ด้วยความล้ำหน้าของเทคโนโลยีในยุคปี พ.ศ.2600 และการอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุขของมนุษย์และแอนดรอย ทำให้เมื่อมองด้วยตาเปล่า จึงแทบไม่มีมนุษย์คนไหนอีกแล้วที่สามารถบอกได้ว่าเด็กสาวอายุสิบเจ็ดปีที่มีผิวขาวและแก้มชมพูแดงเรื่อ ในชุดกิโมโนสีเขียวอ่อนๆ แท้จริงแล้วเป็นแอนดรอย “คน” หนึ่ง

“จริง ๆ ถ้าฝนตกเป็นน้ำมันก็คงจะดีสินะ” ท่ามกลางสายฝนอันอ่อนโยน แอนดรอยสาวนามมิโดริได้เอ่ยคำอธิษฐานของเธอออกมาข้างๆ ตู้กดสินค้าเก่า

....

"หา มาดามริชชี่จะเลิกขายบุหรี่แล้วหรอคะ" ฉันกล่าวด้วยความตกใจ

มันเป็นอีกวันหนึ่งที่ฝนตก และฉันถูกใช้ให้ออกมาซื้อบุหรี่ตามปกติ มันไม่ใช่งานที่ยากเย็นอะไรนัก แต่ข่าวร้ายที่ได้รับคงทำให้ป้าโคเอ็ตสึไม่พอใจ

"ใช่ ฝากบอกยัยแก่นั่นด้วยนะว่าให้เลิกสูบบุหรี่ซักที ซองนี้เป็นซองสุดท้ายเข้าใจมั้ย" มาดามริชชี่ผู้ชรากล่าวพร้อมกับวางบุหรี่ยี่ห้อตะวันฉายแสงบนเคาเตอร์ของร้าน ก่อนรับเงินลงไปเก็บในลิ้นชัก

"ชิ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสุดท้ายชั้นจะต้องไปก่อนยัยแก่นั่นตายจริง ๆ " เจ้าของร้านชำผมหยิกฟูกับแว่นตาทรงเหยี่ยวบ่นพึมพำด้วยใบหน้าเหยเก

มาดามริชชี่เป็นเจ้าของร้านขายของชำร้านสุดท้ายในละแวกนี้ที่ยังเปิดอยู่ ภายในร้านมีสินค้าวางขายมากมายและดูสะอาดสะอ้าน ปัญหาของร้านชำระบบเก่าเช่นนี้มีเพียงเรื่องเดียว นั่นคือเหล่าผู้ซื้อสินค้าทยอยแก่ตายจากไป  

"ว่าแต่ยัยแก่โคเอ็ตสึสบายดีอยู่รึ?" เสียงยานคางกล่าว

"สบายดีค่ะ แต่ยังชอบสูบบุหรี่จัด ๆ ในวันที่ฝนตกเหมือนเดิม” ฉันกล่าวขณะรับบุหรี่บนเคาเตอร์ใส่ตะกร้าที่พกมาด้วย ก่อน ปัดกิโมโนที่สวมใส่ให้เข้ารูป กระชับร่มไม้ไผ่ในมือขึ้นกาง และก้าวเดินออกไปยังถนนเบื้องหน้า เสียงเม็ดฝนละเอียดเล็กโปรยปรายลงกระทบร่มกระดาษเคลือบกันน้ำ ดังถี่ต่อเนื่องเบาบางคล้ายเสียงดนตรี ฉันไม่ชอบฝน จะว่าไปก็ไม่มีแอนดรอยคนไหนที่ชอบฝน เพราะฝนมักจะทำให้ผิวเคลือบเป็นสนิมได้ง่าย และอาจต้องเข้ารับการรักษาในที่สุด

“ไปก่อนนะคะมาดามริชชี่" ฉันกล่าว

"กางฝนด้วยล่ะ มิโดริจังระวังจะเป็นสนิมเอานะ" เจ้าของร้านของชำชรากล่าวไล่หลัง

ในระหว่างที่ฉันกำลังครุ่นคิดถึงสถานที่ใหม่ๆ ที่จะสามารถไปซื้อบุหรี่ให้ป้าโคเอ็ตสึได้ ก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกดังขึ้น

“ไอ้เครื่องบ้า คืนเหรียญออกมาเดี๋ยวนี้นะโว้ย” ชายหนุ่มคนหนึ่งโหวกเหวก และทันใดนั้นก็มีเสียงรองเท้าบู้ทหนังปะทะกับเหล็กขึ้นดัง “ปัง!” ก่อนที่มาดามริชชี่จะปรากฏตัวออกมาจากร้านค้า

 “ป้า! หัดดูแล ไอเครื่องกระป๋องนี้ซะบ้างสิ ปล่อยให้กินเหรียญแบบนี้ได้ยังไง” ชายหนุ่มชี้นิ้วโวยวาย

“เครื่องมันก็เก่าแล้วหัดเห็นใจมันบ้างสิ ใส่เหรียญให้พอดี ๆ แค่นี้ทำไม่เป็นเรอะ” มาดามริชชี่เดือดดาล

ก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลายมากไปกว่านี้ ไม่ว่าจะเป็นไปด้วยเหตุผลใดก็ตาม ฉันตัดสินใจเดินไปนั่งข้างๆ เครื่องกดสินค้าและยื่นมืออันบอบบางที่ทำด้วยวัสดุสังเคราะห์เอื้อมไปสัมผัสผิวโลหะนั้น ก่อนจะกล่าวช้า ๆ ว่า “คุณเครื่องกดสินค้า บุหรี่ยี่ห้อเมฆครึ้มฝนพรำราคา 65 บาทรับมา 70 ทอน 5 บาทค่ะ”

ทันใดนั้นบุหรี่ยี่ห้อเมฆครึ้มฝนพรำจำนวนมหาศาลก็ไหลออกมาจากถาดรับสินค้า จนไหลกองลงมายังพื้นถนน

“โอ้เยี่ยม!” ชายหนุ่มอุทาน ก่อนจะกวาดเอาบุหรี่ทั้งหมดใส่อ้อมแขนแล้วออกวิ่ง

“หยุดเดี๋ยวนี้นะเจ้าหัวขโมย ! ตำรวจ ตำรวจอยู่ที่ไหน!” มาดามริชชี่ตะโกนไล่หลังด้วยความเกรี้ยวกราด หล่อนต้องการวิ่งตามเจ้าหัวขโมยหากแต่อายุและสังขารต่างไม่เอื้ออำนวย

“ผมนี่แหละตำรวจ ฮ่ะฮ่า” ชายหนุ่มแสยะยิ้ม  สะบัดชุดกันฝนออกเผยให้เห็นเครื่องแบบตำรวจสีเงิน เอ่ยขึ้นอย่างสะใจก่อนโกยแน่บจนไม่เห็นฝุ่น

“ทำดีมากค่ะคุณตู้กดสินค้า แต่คราวหลังไม่ต้องให้เยอะขนาดนั้นก็ได้นะคะ” ฉันกล่าวด้วยรอยยิ้ม

หลายวันถัดมาพายุฝนที่เข้าพัดกระหน่ำประเทศไทยก็ไม่มีวี่แววว่าจะซาลง ป้าโคเอ็ตสึจึงสูบบุหรี่จัด และต้องการบุหรี่ยี่ห้อตะวันฉายแสงหนึ่งซองเสมอในทุก ๆ วันที่ฝนตก ในไม่ช้าการเข้ามาซื้อบุหรี่กับคุณตู้กดสินค้าจึงกลายเป็นกิจวัตรประจำวันใหม่ที่ฉันเต็มใจจะทำ เพราะเมื่อฝนตกหนัก ร่มกระดาษเคลือบก็จะไม่สามารถกันฝนได้ดีเท่าไรนัก ดังนั้นฉันจึงมักจะใช้ข้ออ้างดังกล่าวในหลบฝนและแวะคุย สารทุกข์สุกดิบกับคุณตู้กดสินค้า ครั้งละนาน ๆ ซึ่งการได้ใช้เวลากับคุณตู้กดสินค้าทำให้ฉันทราบได้ว่า แท้จริงแล้วคุณตู้กดสินค้ามีสายตาที่ฝ้าฟางและไม่สามารถนับเลขและทอนเงินได้ตามปกติ

...

“ช่วงนี้ตู้กดสินค้ามีลูกค้าเพิ่มขึ้นนะป้าโคเอ็ตสึ” ชายวัยกลางคนร่างหนา กับผมย้อมสีทองชี้ตั้งคนหนึ่งกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงยียวน ในบาร์สีทึมที่อวลอากาศคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเบียร์ราคาถูก และควันบุหรี่

ประกายวาบของไฟจากปลายบุหรี่สว่างขึ้นในความมืดของบาร์ หากเพ่งตามองให้สายตาปรับตัวกับความมืดได้จะพบกับเงาร่างผอมสูงทว่าค่อมโค้งของหญิงเจ้าของร้าน ในชุดกิโมโนนั่งไขว่ห้างสูบบุหรี่อย่างสบายอารมณ์อยู่ด้านหลังเคาเตอร์เครื่องดื่ม

หญิงดังกล่าวหรี่ตาลง ก่อนเพ่งสมาธิไปกับการดูดบุหรี่จนทำให้แสงวาบจากปลายบุหรี่ วูบลงเล็กน้อยก่อนจะสว่างวาบขึ้นตามเดิม เมื่อหล่อนเป่าควันออกจากปากอย่างเคยชิน ก่อนตอบรับสั้น ๆ ดังอืมห์

“มิโดริไปไหนล่ะ” ชายผมทองกล่าวต่อ

“ไปซื้อบุหรี่” หญิงที่สูบบุหรี่พลันยืดหลังขึ้น ปรากฏใบหน้ายับยู่จากวัยอันผันผ่านทว่ายังคงมีเค้าความงดงามที่ยังคงมองเห็นได้ในแสงสลัวของบาร์แห่งนั้น

“หมู่นี้นังเด็กนั่นชอบไปซื้อบุหรี่นาน ๆ ...และเชื่อมั้ยล่ะ คนรอบคอบอย่างมิโดริกลับซื้อยี่ห้อผิดมาได้ทุกทีที่ไป ไอ้ตู้กดสินค้าเก่าๆนั่น คงกดออกมาผิดๆ ถูกๆ เหมือนเดิม” โคเอ็ตสึกล่าวต่อพลางเหลือบสายตาไปยังบุหรี่ยี่ห้อเมฆครึ้มฝนพรำ บนเคาท์เตอร์ รูปเมฆฝน สีสันสดใส บนหน้าซองดูคล้ายกับขนมหวานอะไรสักอย่างมากกว่าควันบุหรี่สีดำ

“มีคนพูดกันว่า มิโดริใช้เวลาพูดคุยกับเจ้าเศษเหล็กนั่น” ชายผมทองกล่าวขณะเงยหน้าขึ้นมองป้าโคเอ็ตสึด้วยสายตากึ่งหลับกึ่งตื่น ก่อนยกขายาวเก้งก้างขึ้นมาวางบนเก้าอี้ไม้ระดับเอวดูท่าทางผ่อนคลาย

“อา ความรักงั้นรึ” โคเอ็ตสึกล่าวต่อพลางทอดสายตาเบื่อหน่าย ไปยังร่องรอยของผู้ที่จากไปอย่างเร่งร้อน
จนเปิดประตูอ้าทิ้งไว้

....

 “เครื่องดื่มชูกำลังยี่ห้อควายบิน ราคา 40 บาทรับมา 30 บาท ทอน 10 บาทค่ะ” ฉันกระซิบคุณตู้กดสินค้า

เคร้ง เสียงเครื่องดื่มชูกำลังไหลลงมาในช่องรับสินค้า ผู้ซื้อรับสินค้าและเงินทอนครบถ้วนก่อนเดินจากไป

“เยี่ยมมากค่ะ คุณตู้กดสินค้า เห็นมั้ยคะ ถ้าพยายามคุณก็ทำได้ ไม่มีใครดูถูกคุณหรอกค่ะ” มิโดริกล่าวขณะนั่งยอง ๆ ลงข้างตู้กดสินค้าเก่า ที่บัดนี้ดูสะอาดตาขึ้นกว่าก่อนด้วยได้รับการใส่ใจและขัดถูจากแอนดรอยสาว ในวันฝนตกเช่นนี้มิโดริรู้สึกราวกับว่าเป็นหน้าที่ของเธอที่ต้องคอยมานั่งข้างๆ ตู้กดสินค้าเพื่ออะไรสักอย่างที่เธอเองก็ไม่เข้าใจ

ทันใดนั้นที่ด้านปลายสุดของมุมถนน มิโดริก็สังเกตเห็นนายตำรวจหนุ่มในชุดกันฝนสีเทาเดินเข้ามา เธอไม่ชอบนายตำรวจคนนี้เลยถึงแม้ว่าเขาจะเป็นนายตำรวจที่ชอบดื่มน้ำส้มคั้น แต่ก็ชอบสูบบุหรี่จัดและใช้ความรุนแรงกับตู้กดสินค้า

“คุณตู้กดสินค้า รีบแกล้งเสียเร็วเข้าค่ะ” มิโดริกระซิบ

“หืมม์ เจ้าเศษเหล็กนี้ยังใช้การได้อยู่มั้ย” นายตำรวจเดินเข้ามาถามมิโดริ ก่อนก้มดูไฟติดๆดับๆ ของเครื่องกดสินค้า

“ไม่...” มิโดริกล่าวยังไม่ทันขาดคำ นายตำรวจก็หยอดเหรียญลงไปยังตู้กดสินค้า

“อย่ามาหลอกชั้นให้ยากเลย เห็นคนแถวนี้เค้าคุยกันว่ามันทำงานได้ปกติแล้วนี่ ฮ่าฮ่า แกนั่นแหละเอาบุหรี่ออกมาให้ชั้นเยอะๆซะสิ” นายตำรวจกล่าวก่อนเขย่าตู้กดสินค้าจนสั่น ดัง ค่อกแค่ก

“หยุดนะ! คุณกำลังทำเค้าเจ็บ” มิโดริลุกขึ้นโวยวาย

“ห๊ะ!! เจ้าตู้กดสินค้าเนี่ยนะเจ็บ เธอนี่ท่าจะบ้า” ตำรวจหนุ่มหัวเราะ อ้าปากกว้าง

ทันใดนั้นบุหรี่ยี่ห้อตะวันฉายแสงซองหนึ่งก็หล่นออกมาในช่องรับสินค้า ตำรวจหนุ่มเห็นดังนั้นจึงล้วงมือลงไปหยิบทันที

“โอ๊ย!” เสียงเจ้าหน้าที่หนุ่มร้องดังขึ้นเมื่อฝาปิดช่องรับสินค้างับมือของตนเข้าเต็มแรง ก่อนจะ รัวหนีบมือของเจ้าหน้าที่อย่างรวดเร็วราวรัวกระสุนปืน

ในที่สุดเจ้าหน้าที่หนุ่มก็ถอนมือที่เขียวช้ำจากการกระหน่ำหนีบของตู้กดสินค้าเก่า ออกมาได้สำเร็จพร้อมซองบุหรี่ และเดินจากไปด้วยสีหน้าบูดบึงและคำสถบมากมาย

“คุณตู้กดสินค้ากล้าหาญมากเลยค่ะ” เธอเอ่ยชม เธอเอนหลังลงบนกำแพงข้างๆ ตู้กดสินค้าก่อนเงยหน้าขึ้นมองหยาดฝนที่เริ่ม ซา หากฝนตกนานพอ เธออาจจะได้ใช้เวลางีบหลับสักพักหนึ่งข้างๆ คุณตู้กดสินค้า

ในบ่ายวันนั้น แม้ฝนตกปรอยๆ นานหลายชั่วโมงแต่ในที่สุดพระอาทิตย์ก็โพล่ออกมา สายลมเย็นพัดมวลเมฆฝนให้เคลื่อนคล้อยออกไปอย่างช้าๆ พร้อมหยาดฝนที่ค่อยๆ ซาลงจนจางหาย เหล่าแมลงตัวเล็กต่างพากันบินออกมาหากินเช่นเดียวกับแมลงปอตัวใหญ่สีสันสดใสที่ออกมาไล่กินเหล่าแมลงตัวเล็ก แมลงปออ่อนล้าตัวหนึ่งที่จับเหยื่อไม่ได้เลยค่อยๆ ร่อนปีกอ่อนกับลำตัวสีเขียวทับทิมสดใสลงมาเกาะบนจมูกของแอนดรอยสาวที่กำลังหลับอย่างเป็นสุข ทันใดนั้นเธอพลันลืมตาตื่นขึ้น

ดวงตาพร่ามัวของเธอค่อยๆ แจ่มชัดขึ้นหลังจากการกระพริบตาถี่ๆ กันสามสี่ครั้ง ก่อนยิ้มออกมาอย่างเป็นสุขเมื่อเธอเห็นสายรุ้งขนาดใหญ่ที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าและแมลงปอตัวหนึ่งค่อย ๆ บินจากผละไปจากจมูกผิวสังเคราะห์นุ่มนิ่มของเธอ

“หลับสบายมากเลยค่ะ คุณตู้กดสินค้า ขอบคุณที่ช่วยดูแลระหว่างฉันหลับนะคะ” มิโดริกล่าว ก่อนลุกขึ้นปัดฝุ่นละอองและจัดกิโมโนสีเขียวอ่อนของตนให้สวยงาม

“ไว้พบกันใหม่ในวันที่ฝนตกนะคะ” เธอกล่าว ทันใดนั้นก็มีเสียงไอค่อกแค่ก และเสียงดังกุกกักมาจากตู้กดสินค้า บุหรี่ยี่ห้อตะวันฉายแสงซองหนึ่งพลันหล่นลงมาในช่องรับสินค้า

“อ้า บุหรี่ยี่ห้อตะวันฉายแสง” มิโดริกล่าวอย่างดีใจ ในที่สุดคุณตู้กดสินค้าของเธอก็กดบุหรี่ยี่ห้อที่ป้าโคเอ็ตสึชอบที่สุดออกมาได้ หลังจากที่ได้บุหรี่ยี่ห้อเมฆครึ้มฝนพรำติดต่อกันมาหลายซอง

“ขอบคุณมากนะคะ คุณตู้กดสินค้า” หญิงสาวโค้งคำนับ ก่อนยื่นมือออกไปหยิบสินค้าในช่อง แต่ในขณะที่เธอหันตัวกลับนั้น ช่องรับสินค้ากลับหนีบปลายกิโมโนของเธอเอาไว้แน่น มิโดริยืนนิ่ง เธอเข้าใจความรู้สึกของคุณตู้กดสินค้าดี เธอเองก็ไม่อยากจากไปเช่นกัน ทว่าเธอออกมานานเกินไปแล้ว และป้าโคเอ็ตสึคงกำลังเป็นห่วงเธอ

มิโดริแหงนหน้ามองดูฟ้า พระอาทิตย์ฉายแสงจ้าท้องฟ้าสดใส เธอทำท่าสูดอากาศเข้าปอดลึกแม้ไม่รู้สึกถึงลมหายใจใดๆ แต่มาตรวัดความชื้นและอุณหภูมิ ก็ทำให้เธอเข้าใจดีว่า ฤดูฝนกำลังจะจากไป และเวลาที่เธอจะได้มาหลบฝนกับคุณตู้กดสินค้าต่างเหลือน้อยลงทุกที มิโดริรู้สึกเศร้าทว่าเธอกลับไม่มีน้ำตาจะร้องไห้

...

ในบ่ายวันที่มีอากาศสดใส ณ ในบาร์เก่าๆของป้าโคเอ็ตสึ ชายผมทองนั่งฟุบหลับอยู่บนโต๊ะอย่างสุขสบาย ประกายแสงของดวงอาทิตย์ที่ลอยสูงขึ้นในท้องฟ้า ทำให้อุณหภูมิห้องอุ่นขึ้นอย่างช้าๆ ใบหน้านั้นเงยขึ้นรับแสงแดดลำเล็กๆ ลำหนึ่งที่เล็ดลอดเข้ามาทักทายร่องรอยความเหี่ยวย่นของใบหน้าผ่านหน้าต่างเล็กๆ ในบาร์ชั้นใต้ดิน ชายคนนั้นหาวขึ้นฝอดใหญ่ก่อนบิดขี้เกียจด้วยการยืดแขนทั้งสองไปด้านหลังจนเกิดเสียงดังกร๊อบ

“อรุณสวัสดิ์ มิโดริจางง” ชายหนุ่มผมทองกล่าวทักทายขึ้นเมื่อเห็นแอนดรอยสาวที่ก้มหน้าก้มตาทำความสะอาดโต๊ะเก้าอี้อยู่บริเวณนั้น

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณทรงศักดิ์” มิโดริกล่าว

“เธอรู้ข่าวที่เค้าโละเจ้าตู้กดสินค้าไปรึยังนะ” ทรงศักดิ์กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เวลานี้ยังคงเช้าเกินไปสำหรับการตื่นนอนของเขาในวันหยุดสุดสัปดาห์

“รู้แล้วค่ะ” มิโดริชะงักไปครู่หนึ่งก่อนตอบคำถามคนสนิทของป้าโคเอ็ตสึ เธอรู้ดีว่าในวันก่อนที่เธอไม่ได้ไปหาคุณตู้กดสินค้านั้น เกิดเหตุการณ์อันน่ากลัวที่เรียกว่า “ไฟฟ้าลัดวงจร” จนทำให้เครื่องกดสินค้าไม่สามารถรับคำสั่งในการเลือกซื้อสินค้าใดๆ ได้ และช่างซ่อมคนหนึ่งลงความเห็นว่า ตู้กดสินค้านั้นเก่าและเสียหายมากเกินกว่าจะเยียวยาใดๆ ได้

“แล้วเธอรู้หรือเปล่าว่า เค้าจะเอาเจ้าตู้กดสินค้าไปไว้ที่ไหน” ชายหนุ่มกล่าวต่อ

มิโดริเงียบแทนคำตอบ การขนย้ายตู้กดสินค้าเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ในค่ำคืนหนึ่งไม่มีใครรู้ว่าผู้ขนย้ายเป็นใคร และขนไปตอนไหน แต่หากตอบตามความจริง เธอรู้ดีว่า “ไม่มีใครสนใจ” ตู้กดสินค้าเก่าๆ ที่ใช้งานไม่ได้

“แต่ฉันรู้” ทรงศักดิ์ยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก ก่อนสบตานิ่ง มันเป็นสายตาที่ไม่สามารถระบุถึงความหมายใดๆ ได้ ใบหน้ามันย่องของทรงศักดิ์นั้นไม่ใช่ใบหน้าที่แสดงออกถึงความสุข แต่ก็ไม่ใช่ใบหน้าที่มีความทุกข์ ทว่าเป็นใบหน้าที่ว่างเปล่า เพียงแค่มีรอยยิ้มลวงหลอกแต่งแต้ม อย่างไรก็ตาม แอนดรอยสาวก็เบิกตากว้างขึ้น พลันความหวังก็ปรากฏขึ้นในใจ

...

ฤดูฝน ในปีนั้นยาวนานกว่าทุกปี และเย็นวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฝนตกหนัก ลมพัดแรง เปลี่ยนท้องฟ้าสีเทาเป็นมืดสนิท ณ บริเวณลานเทขยะเครื่องใช้ไฟฟ้า เสียงเม็ดฝนหล่นปะทะซากโลหะ ดังปุปะ มิโดริและชายหนุ่มผมทองยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน ร่มกระดาษในมือมิโดริ เปียกยุ่ยและเริ่มขาดเป็นรู ทว่าผมสีทองของชายวัยกลางคนยังคงตั้งชี้ตามปรกติมิได้เอนลู่ตามสายฝนแต่อย่างใด สายตาทรงศักดิ์แน่วนิ่ง บุหรี่ที่คาบในปากนั้นเปียกทว่ายังมีกลุ่มควันเล็ก ๆ เล็ดลอดออกมา

“คุณตู้กดสินค้า คุณตู้กดสินค้า อยู่ที่ไหนคะ” มิโดริตะโกน แม้เธอรู้ดีว่าจะไม่มีเสียงใดๆ ที่จะตอบโต้ออกมา ทว่าความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ได้โปรแกรมไว้พลักดันให้เธอตะโกนออกไปอย่างไม่รู้ตัว

เสียงฟ้าผ่า ดังจากฟ้าเบื้องบน ดูห่างไกลทว่าทรงพลัง แอนดรอยสาวเดินตามทรงศักดิ์ เข้าไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของสุสานอิเล็กทรอนิกส์ รอบข้างของเธอล้วนประกอบด้วยความตายที่มนุษย์พากันเรียกว่าเศษเหล็ก มิโดริไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใด ทว่ากลับปรากฏแววตาความเศร้าขึ้นในใจ ในวันหนึ่งวันที่เธอเหนื่อยล้าและไม่เป็นที่ต้องการ ร่างกายบางส่วนของเธอจะถูกเททิ้งไว้ ณ ที่แห่งนี้ และความทรงจำของเธอจะถูกลบหายไป

ทรงศักดิ์หยุดยืน ณ ที่แห่งหนึ่ง เบื้องหน้ามี ร่างของตู้กดสินค้าเก่าถูกวางทิ้งไว้ระเกะระกะ เปียกฝนและดูผุพัง กระจกที่แตกด้านหน้าเผยให้เห็นสินค้าบางส่วนด้านในที่เสียหายจนไม่มีใครสนใจจะหยิบออกมา มิโดริผวาเข้าหาตู้กดสินค้าทรุดตัวลงกับโลหะเย็นเยียบ และร้องไห้

หนุ่มใหญ่ยืนนิ่งกลางสายฝน เสียงฝนตกผสานกับเสียงร้องไห้ฟังดูเข้ากันราวกับคู่ดูโอ้นักร้องเสียงดีและนักกีตาร์ยอดฝีมือ ทรงศักดิ์หยุดยืนและสอดสายตาไปรอบ ๆ ก่อนตัดสินใจนั่งลงบนซากตู้เย็นเก่าๆ หยิบบุหรี่ชื้นๆ ขึ้นมาคาบไว้ในปากและจุดไฟ แสงไฟวูบวาบของไฟแชคสว่างในอากาศครู่หนึ่งก่อนดับลง ไม่ว่าเขาจะพยายามป้องไฟด้วยอุ้งมือมากแค่ไหน แต่ บุหรี่นั้นยังคงไม่ติดไฟ

“ถ้าเธอพอใจแล้วเมื่อไหร่ก็รีบกลับบ้านซะละ ถึงน้ำตาที่เธอร้องมันจะไม่มีจริง แต่ฝนพวกนี้จะทำให้เธอเป็นสนิม” ทรงศักดิ์กล่าว

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ขอแค่วันนี้ วันเดียวเท่านั้น” มิโดริเอ่ยทั้งๆ ที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมา

“ฤดูฝนผ่านไปแล้ว เธอก็ควรจะเปิดใจรับดวงอาทิตย์ได้แล้วนะ คุณตู้กดสินค้าของเธอ ... ก็บอกเธอแล้วนี่” ชายผมทองกล่าวก่อนพ่นควันบุหรี่ออกไปทางด้านหลัง

มิโดริที่ร้องไห้อยู่จึงพยุงตัวขึ้นมา จ้องมองไปยังตู้กดสินค้า ที่จู่ๆก็เริ่มสั่นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งก่อนบุหรี่ยี่ห้อหนึ่งจะถูกพ่นออกมาจากช่องกระจกที่ชำรุด มันเป็นบุหรี่ยี่ห้อตะวันฉายแสง ทันใดนั้นเธอก็นึกขึ้นได้ถึงครั้งสุดท้ายที่เธอได้เจอกับคุณตู้กดสินค้า ในวันนั้นเธอได้รับบุหรี่ยี่ห้อตะวันฉายแสง ไม่ใช่ยี่ห้อเมฆครึ้มฝนพรำที่เธอเคยได้มาโดยตลอด

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ...ขอแค่วันนี้ วันเดียวเท่านั้น... คุณทรงศักดิ์ฉันขอเวลาอยู่กับคุณตู้กดสินค้าตามลำพังได้มั้ยคะ” มิโดริกล่าว และกำซองบุหรี่ไว้แน่น เค้นชิปประมวลผลทั้งมวลเพื่อตีความความรู้สึกที่เธอเข้าใจว่ามันคือ “ความรัก”

ทรงศักดิ์ลุกขึ้น โยนก้นบุหรี่เปียกชื้นลงพื้นก่อนขยี้ด้วยปลายเท้า และเดินจากไป ทิ้งแอนดรอยสาวไว้เบื้องหลัง ค่ำคืนนี้เป็นคืนที่ดีเพียงพอสำหรับเขา เสียงร้องไห้และเสียงฝนตกกระทบผิวโลหะ เป็นความรู้สึกที่สดใหม่และยอดเยี่ยม
พลันนั้นเขารู้สึกถึงสายฝนที่เปลี่ยนแปลงไปในทุกสัมผัส ราวกับสายฝนในค่ำคืนนี้มิได้หลั่งลงเพื่อมวลมนุษย์อีกต่อไปหากแต่เป็นหยดน้ำมันเพื่อปลอบโยน และเฉลิมฉลองให้กับการก้าวผ่านความรู้สึกของ สิ่งมีชีวิตชนิดใหม่บนผืนดิน

 เค้าโครงเรื่องมาจาก : การ์ตูน อนิเมชั่น เรื่อง "กินทามะ"