่บริษัท จัดฉากรัก : ฤดูฝนที่ 2*2

พิมพ์ ฟ้า ต้องไปต่างประเทศ
และจะ ไม่กลับมาอีก . . . .
เธอไม่บอกเขามากไปกว่านี้ . . .
ในเช้าวันหนึ่งที่ฝนตกหนัก
เขาไม่เข้าใจ
ใบหน้าเธอดูเศร้าหมอง
ก่อนจะบอกกับเขาอีกว่า
" มันจะเป็นการพบกันครั้งสุดท้าย "
และ เธอก็ไม่ได้ให้เหตุผลไปมากกว่านี้ . . .
ลักยิ้มรับฟัง
เขายิ้ม

. . . .
หนึ่งนาทีผ่านไป
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
หนึ่งวันผ่านไป
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป
หนึ่งเดือนผ่านไป . . . .
. . .
. .

นักดนตรี กลุ่มใหญ่ กำลังอ่านหนังสือพิมพ์
บ้างก็จิบกาแฟ
นักร้องกำลังคุยกับยาม
นักเต้นหลากหลายอายุ นั่งๆนอนอยู่บนเก้าอี้
ลูกโป่งหลากสีถูกเตรียมไว้
สนามบินถูกขออนุญาติ . . .

 เที่ยวบินนี้
สายการบินนี้
ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง
วันนี้ที่พิมพ์ฟ้ากำลังจะไป
และ แหวนของเขาจะถูกใช้
ลักยิ้มตรวจทานแผนของเขาเป็นครั้งสุดท้าย
. . . .

พิมพ์ฟ้านัดชายหนุ่มให้มาเจอตอน สี่ทุ่มตรง . . .
พร้อมกับย้ำว่าให้มาเวลานี้เท่านั้น . . . .

เวลาเดินไปอย่างช้าๆ . . .
. . . .ไม่หรอกเวลาก็เดินเท่าเดิม
แต่สิ่งที่เร็วเกินไป รีบร้อนเกินไป
คือใจของเขา . . .
 การคิดถึงใครบางคน ก็ทำให้เวลาเดินช้าลง จนแทบจะหยุดเดิน

มีเรื่องสำคัญ อยากให้ แกมาเห็นกับตา
พิมพ์ฟ้า อยู่ที่นี่  . . . .
โรงพยาบาล ห้องเดิม . . . .
ข้อความจาก ริมน้ำ ถูกส่งมา
.  . . . .
"พิมพ์ฟ้า ไม่สบาย?? "
 . . .

"ให้มาพบเวลานี้เท่านั้น"
ลักยิ้มจำคำที่พิมพ์ฟ้าบอกได้
แต่การพบเจอกันครั้งสุดท้ายเป็นอะไรที่เขารับไม่ได้
เขาต้องการเจอเธออีก
ถึงแม้นั่นจะหมายถึง ต้องผิดคำพูดก็ตาม . . .

ลักยิ้มมาถึง เขาพบริมน้ำและเตียงพัง
ใบหน้าทั้งคู่ดูเศร้าหมอง และเคร่งเครียด

ริมน้ำเงยหน้าขึ้นมา และส่ายหัวช้าๆ
สายตาเด็ดเดี่ยว คล้ายกับเพิ่งตัดสินใจอะไรบางอย่างที่สำคัญได้
เธอพยายามจะพูดอะไรสักอย่าง
แต่ช้าไป
ลักยิ้มเปิดประตูเข้าไป . . . เขาไม่แม้แต่ชายตามองเธอ