ภายในห้อง สีขาว ดูสะอาดตา
โล่งโปร่ง
ผ้าม่านสีฟ้าอ่อน กับหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้
สายลมอ่อน พัดมาเบาๆ
ภายในห้องนั้นมี หญิงคนหนึ่งยืนอยู่
พิมพ์ฟ้า แววตาเย็นชา
และหญิงสาวอีกคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง
ข้างๆเตียงมีโต๊ะ
บนโต๊ะ มีกระดาษสีขาว ตัวอักษรสีแดง
ลักยิ้มจำเธอได้
เธอเป็นสาวน้อยคณะแพทย์ คนหนึ่ง
เป็นคนที่รุ่นพี่ของเขามาขอให้ จัดฉากให้
ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี
ทั้งคู่รักกันดี
อย่างน้อยก็นานเท่าที่เขารู้
. . .
นานเท่าที่เขารู้
เกิดอะไรขึ้น . . .
"พิมพ์ฝนเลิกกับผู้ชายคนนั้น เธอพยายามฆ่าตัวตาย . . . "
" น้ำยาล้างห้องน้ำ ไม่กี่อึกก็แรงพอที่จะทำให้ เธอต้องใช้เวลากว่า 2 ปี. . ."
เตียงพังที่เข้ามาในห้องอย่างเงียบๆกล่าวขึ้นน้ำเสียงเย็นชา . .
"กว่าสองปี กับการผ่าตัดนับสิบครั้งในโรงพยาบาล"
"กว่าสองปี กับช่วงเวลาที่สำคัญในชีวิต"
. . .
"กว่าสองปีที่ ใช่ในการวางแผนนี้
กว่าสองปีที่ เฝ้ารอ วันที่จะเห็นหน้าคนที่หลงคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้า
ทำให้ใครต่อใครรักกัน
สร้างความรักนั้นขึ้นมา"
"คนที่บงการความรักของ คนอื่น ถูกบงการบ้าง . . ."
"พิมพ์ฟ้า . . . " ลักยิ้มพูดขึ้น เงยหน้ามองไปทางพิมพ์ฟ้า . . .
. . .
พิมพ์ฟ้าที่น้ำตาเริ่มไหลออกมา
พิมพ์ฟ้าพยายามจะพูดอะไรสักอย่าง เสียงแผ่วเบา . . .
แต่ลักยิ้มไม่ได้ยิน . . .
แต่ลักยิ้มมองไม่เห็น . . .
น้ำตาที่ไหลออกมาทำให้แววตาพร่ามัว
ความคิดที่อยู่ในหัว ปิดบังเสียงต่างๆรอบตัว
คล้ายกับการปกป้องตัวเอง . . . .
เขาไม่อยากได้ยิน ได้เห็นภาพใดๆที่ตอกย้ำความคิด
แม้อีกเพียงนิดเดียว
ความทรงจำต่างๆย้อนกลับเข้ามา
ทุกอย่างเป็นการเสแสร้ง ??
ความทรงจำดีๆ ที่เคยเป็นความอบอุ่น
ฉับพลันกลับกลายเป็น น้ำที่เย็นเฉียบ
บาด เฉีอนทุกสิ่งทุกอย่างภายใน
แหวนแต่งงานในกระเป๋า
กลับกลายเป็นหนักอึ้ง
น่ารักเกียจเกินกว่าจะทานทน
เขาล้วงมันออกมาจากกระเป๋า . . .
ขว้างออกไปสุดแรง
ออกไปสู่ท้องฟ้า
ออกไปสู้อากาศ และ หายวับไป
พร้อมกับอนาคตและความฝัน
. . .
แหวนถูกทิ้งไปแล้ว . . .
แต่ความรู้สึกไม่ใช่สิ่งของ
ที่จะขว้างออกไปได้ง่ายๆ
มันยังคงจะกัดกินหัวใจของเขาต่อไป
/. . . อาจจะ ตลอดไป . . .
No comments:
Post a Comment