ดินสอไม้ . . . .

      . .ในปัจจุบัน คงแทบไม่มีใครอีกแล้วที่ยังใช้ดินสอไม้ . . . . ดินสอไม้ที่ว่า ไม่ได้หมายถึงดินสอกด ดินสอเหล็กที่มีแท่งคาร์บอนยาวๆอยู่ข้างใน แต่หมายถึง แท่งคาร์บอนที่หุ้มด้วยไม้. . .

    . . .หากถามย้อนไปจริงๆแล้วทุกคนที่ได้มีโอกาสในการเขียน ส่วนใหญ่ย่อมต้องมีประสบการณ์ในการใช้ดินสอไม้ มาแล้วเกือบทุกคน . . . ในวัยเด็กของพวกเรา แต่ยิ่งเราโตขึ้น เวลากลายเป็นสิ่งจำเป็นมากขึ้น การเสียเวลาในการเหลาดินสอเพียงไม่กี่นาทีกลับถูกจัดอยู่ในกิจกรรมที่ "เสียเวลา" ทั้งๆที่เราสามารถใช้เวลารอแฟน รอเพื่อน เป็นชั่วโมงๆได้โดยไม่บ่นอะไร

 . . . ดินสอไม้กับการเหลาเป็นสิ่งคู่กัน . . .ในวัยเด็กการที่ใครสักคนมีดินสอแหลมๆใช้ตลอดเวลา ย่อมแสดงถึงความเอาใจใส่ในการเรียนของเด็กเอง หรือ ไม่ก็การเอาใจใส่ของผู้ปกครอง. . . สำหรับตัวฉันมันเป็นอย่างหลังมากกว่า . .

. . .. . ฉันเองก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ห่างหายกับการใช้ดินสอไม้มาเนิ่นนาน จนกระทั่งวันหนึ่ง เครื่องเขียนทุกอย่างในบ้านที่ดูจะถูกกองไว้ทุกหนทุกแห่งใน เวลาที่ไม่ต้องการใช้ กลับพร้อมใจกันหายไป ในเวลาที่ฉันต้องการที่สุด ในวินาทีที่ฉันกำลังจะหงุดหงิด สายตาก็เหลือบไปเห็น ดินสอไม้ ทู่ๆแท่งหนึ่ง . . ไม่เป็นไร . . . อย่างน้อยมันก็เขียนได้. . . เมื่อฉันหยิบมันขึ้นมา . . . ความรู้สึกอบอุ่นคุ้นเคยก็ได้กลับมาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงหัวเราะในวันก่อน. . .  มันเป็นความรู้สึกที่เลือนลางจนแทบจะสัมผัสไม่ได้ เหมือนกับเพื่อนเก่าทีคุ้นเคย เหมือนกับอะไรที่อ่อนโยน และ อิสระ . . .

. . . ฉันเริ่มกลับมาชอบใช้ดินสอไม้อีกครั้งหลังจากวันนั้น . . .

      ในขณะที่ปลายคัตเตอร์คมกริบฝังเข้าไปในเนื้อของดินสอไม้ มันเป็นช่วงเวลาที่ฉันได้คิดทบทวนถึงอดีตของมัน อดีตของดินสอแท่งนี้ . . . ฉันคิดถึงสิ่งที่ฉันได้เขียนลงไป ยังอยู่บ้าง ลบไปแล้วบ้าง หรือหายไปแล้วบ้าง . . .เช่นกันกับ ความทรงจำ

    มันถูกเขียนขึ้นโดยใช้เวลาของชีวิตเป็นสิ่งตอบแทน . . .