เวทมนตร์ บทสุดท้าย

. . . เวทมนตร์ บทสุดท้าย.

. . . เธอเชื่อไหม  ในโลกใบนี้ ยังมีเวทมนตร์อยู่ . . มันอาจเป็นเวทมนตร์ชิ้นสุดท้ายของมวลมนุษย์

ที่ยังทำให้โลกใบใหญ่ใบนี้ยังคงเคลื่อนไหวและสวยงาม

 . . ขอเพียงเธอเชื่อมั่นในความรัก. . .

 เวทมนตร์นั้นจะทำงานในชั่ววินาทีที่เราสบตากัน ฉันหยุดเวลาไว้ เช่นกันกับเธอ โลกที่ถูกหยุดใบนี้ สิ่งที่ยังคงเคลื่อนไหว จึงคงมีเพียงฉันและ เธอ

เราสองต่างโผเข้าหากันในโลกที่ทุกอย่างหยุดนิ่ง และใช้เวลาด้วยกัน ยาวนานอย่างที่เราพอใจ . . . เราต่างสัญญาแก่กันและกันว่า เราจะกลับไปยังโลกใบเดิม โลกที่ทุกๆคนขยับไปพร้อมกับเรา แต่เราจะไม่ลืมกัน และจะทำให้ทุกๆคนบนโลกใบนี้กลายเป็นสักขีพยานแห่งความรักระหว่างเรา . . .

 สิ่งที่เรายังไม่รู้เกี่ยวกับเวทมนตร์นี้ก็คือ ถึงแม้เราจะสัญญากันมากเพียงไร แต่เมื่อเรากลับคืนสู่โลก ที่ทุกๆคนเคลื่อนไหวไปพร้อมกับเรา . . . . เราจะลืม . . . เราจะลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เราได้ ทำเมื่อคราวหยุดเวลา . . . . . เพราะเพื่อการคงอยู่ของเวทมนตร์ มันจำเป็นต้องย้อนคืนทุกสิ่งทุกอย่างให้กลับไปเป็นดังเดิม ในช่วงก่อนที่เราจะหยุดเวลาซึ่งกันและกัน . . . .

สิ่งที่ยังคงเหลือจึงมีเพียง ความผูกพัน และ ความรู้สึกที่ยังตกค้างอยู่ภายในจิตใจ ส่วนลึก ที่สุด ที่ไม่ถูกจัดอยู่ในหมวดความทรงจำ . . . . ดังนั้น ความรู้สึก แปลกๆที่เรารู้สึกเมื่อพบใครสักคน . . . ย่อมมีที่มา. . .

. . .เวลาชั่ววินาที ที่เราสบตา แท้จริงแล้วอาจยาวนานกว่านั้นมากนัก . . .

. . . ลองนึกดูให้ดี บางที คนตรงหน้าที่เพิ่งเคยพบ ก็ อาจไม่ใช่คนแปลกหน้าของเราเสมอไป . . . . : )