Path way : Part away

 มีไอเดียมากมายในหัวว่าอยากทำอะไร แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำนั้นดูเป็นงานของศิลปินมาก ๆ 

อายุ 28 / 29 เรารู้สึกว่าหมดเวลาแล้วในการเล่นสนุกกับชีวิต

หลายครั้งเรารู้สึกว่าเราอยากหางานที่มั่นคงและโฟกัสกับสิ่งเหล่านั้นดำเนินชีวิตไปเหมือนใครหลาย ๆ คนที่ผ่านมา

แต่เราจะทำแบบนั้นได้จริงหรอ

ไม่ต้องถามว่าจะมีความสุขรึเปล่า 

แค่ถามว่าเราจะทำงานเป็นคนธรรมดาแบบนั้นโดยไม่ลาออกได้จริงหรอ ?

ประสบการณ์ที่ผ่านมาเราลาออกจากงานประจำบ่อยครั้งมากจนนับไม่ถ้วน

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรอกนะ

แต่ร่างกายกับสมองมันปฏิเสธ

ไม่ว่างานนั้นจะเป็นงานที่เราชอบหรือไม่

น้ำฝนเคยบอกว่าเราต้องทำงานที่เรารักอย่างจริงจัง เพราะเราอยากแค่ทำงานที่เรารักเท่านั้น ไม่อยากทำอย่างอื่น 

เราว่าเราต้องล่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น 

แต่เราว่าเราต้องลอง 

แบ่งเวลาให้ชัดเจนว่าเราจะทำอะไร 

ห้ามขี้เกียจ

ห้ามเหนื่อย

ถ้ามันได้ผล เราก็จะลาออกจากงานประจำ หรือไม่ก็ลาออกเลย 

เรารักงานเขียน 

มันมี potentials มากมายในงานเขียน

เขียนบทหนัง เขียนละคร เขียนบทความ เขียนนิยาย เขียนเนื้อเพลง

ทำไมต้องไปจำกัดตัวเองอยู่ที่ แค่การเขียนนิยาย

เราแค่พยายามทำงานของเราออกมาให้ดีที่สุด 

เป็นอิสระ นั่นคือความสุขของชีวิตไม่ใช่หรอ

ไม่ต้องแคร์สายตาคนอื่น ก็ไม่เห็นเป็นไร

หากได้ทำสิ่งที่ชอบอยู่ ก็ไม่จำเป็นหรอกว่าต้องอยู่ที่ไหน

อะไรตัดได้ก็ตัด

เกิดอะไรขึ้นก็เกิด

ชีวิตมีชีวิตเดียวใช้ให้คุ้มสิ 

บทเรียนสำคัญอีกอย่างคือ "การเรียนรู้" "จงถ่อมตัว" 

และเรียนรู้ให้ได้มากที่สุด จากผู้อื่น

การส่งต่อความรู้และการรับความรู้เป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดแล้วของมนุษย์

ไหน ๆ ก็เป็นมนุษย์แล้ว

ไม่มีทางที่จะหยุดเป็นได้ มีข้อเสีย แต่ก็มีข้อดีเช่นกัน 

เอาล่ะเราอยากทำอะไรบ้าง ?

1. ทำรีวิวอ่านหนังสือ (มีคนชอบเยอะนะ)

2. เขียนบทความลง blog it แบบหนังสือเรื่อง If you care enough 

3. เขียนเนื้อเพลง (วิธีนี้น่าจะทำให้เราดังง่ายที่สุดแล้ว)

4. เขียนนิยายส่งประกวดเท่านั้น / เรื่องสั้น

5. อ่านนิยาย ! 

6. พูดคุยกับคนเก่ง ๆ อย่าคิดไปเอง เรียนรู้จากคนที่เก่ง