ทำไมต้องพยายามทำตัวให้เป็นคนปกติ
ในเมื่อคุณรู้ตัวว่าคุณไม่ปกติ
คุณมีเป้าหมายบางอย่างที่ชัดเจนแตกต่างจากฝูงชน
คุณไม่เห็นสิ่งใดแวววาวนอกจากสิ่งที่คุณต้องการ
และคุณต้องการที่จะพุ่งเข้าหาสิ่งแวววาวนั้น ด้วยทุกอย่างที่คุณมี
แต่คุณทำไม่ได้ ?
ทำไมคุณทำไม่ได้ ?
เพราะคุณกลัวที่จะแตกต่าง
ความแตกต่างมันยากเสมอนั่นแหละ
มันไม่ได้มีอะไรง่าย
ไม่เคยมีใครเดินเส้นทางนี้มาก่อน
ไม่การันตีความปลอดภัย
ไม่รับประกันว่าชีวิตคุณจะยืนยาว หรือ มีความสุขเหมือนกับคนอื่น ๆ
คุณอาจจะต้องลำบากเพราะในท้ายที่สุดแล้วคุณก็ยังไม่ชินกับความแปลกประหลาดของตัวคุณเองเท่าไหร่นัก ?
ความสุขของคุณถูกตั้งคำถาม ?
แน่ล่ะคุณไม่ใช่ ยอดคนที่จะเกิดมาหนึ่งคนในรอบร้อยปี
หรืออาจจะใช่แค่คุณก็ยังไม่รู้ตัว
แต่ที่แน่ ๆ ล่ะคุณเกิดความกลัว กลัวอย่างมากมายทีเดียว
ในโลกใบนี้มันไม่ได้มีระบบอะไรที่สอนมาเพื่อความแตกต่าง
ทุกอย่างถูกทำขึ้นเพื่อ "คนส่วนใหญ่"
ดังนั้นไม่แปลกที่คุณจะทุกทรมาน
จนสุดท้ายแล้วสิ่งเหล่านั้นที่สังคมหล่อหลอมคุณมาก็พลักดัน ให้คุณกลับเข้าสู่เส้นทาง "ปกติ"
บางครั้งคุณจึงพยายามทำตัวให้เป็นปกติ
ซึ่งทำไป ไม่นานนัก จิตวิญญาณภายในของคุณก็จะร่ำร้อง
มันบอกคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า
"แกไม่ได้ต้องการอะไรพวกนี้เลย แล้วแกกำลังทำอะไรอยู่ (วะ)"
แล้วตอนนั้นวังวนอุบาทว์ก็เกิดขึ้น
คุณกลับไปกลับมา เข้า ๆ ออก ๆ ระหว่างโลกที่ปกติและไม่ปกติ
ความกลัวในใจคุณก็จะโพล่ออกมาในตอนนั้นแล้วบอกว่า
"ทำตามๆ เค้าไปเถอะน่า"
"ทำไมแกจะต้องทำตัวให้แตกต่าง ?"
ในตอนนั้นตัวผมสะดุ้งและมึนชา
ผมบอกกับมันว่า
"ฉันไม่ได้พยายามทำตัวแตกต่างเลยสักนิด"
กลับกัน
"ฉันพยายามทำตัวเป็นคนปกติ แต่มันทำไม่ได้ !"
จิตวิญญาณที่นั่งนิ่งอยู่นานยิ้มเยาะ แล้วชี้หน้าด่า
"แกแค่ยังกลัวเกินกว่าที่จะยอมรับมัน แกมันไม่ปกติ แกก็ต้องมีชีวิตอย่างไม่ปกติ เข้าใจยากตรงไหน"
"ฉันปกติโว้ย ฉันต้องกินต้องใช้ มีปัจจัยสี่เหมือนมนุษย์อึเหม็นทุกคนต้องการนั่นแหละ แกนั่นแหละที่ไม่ปกติ ถ้าฉันตามใจแกมากไปแค่ปัจจัยสี่โง่ ๆ นั่นฉันก็จะหาไม่ได้ แกไม่ลำบากหรอกน่าแกไม่ต้องกิน ไม่ต้องนอน หน้าที่ของแกคือแค่ฝันไม่ใช่รึไง"
"ก็ใช่ แต่ถ้าไม่มีฉันอยู่แกจะมีชีวิตอยู่ยังไง"
"ไม่มีชีวิตอยู่ดีกว่า"
"แกรักฉันมากขนาดนั้นเชียวเรอะ"
"มากขนาดนั้นแหละ" ผมถอนหายใจ ชีวิตไม่มีความหมายหากไร้จิตวิญญาณ
สายตาเย็นชาดูอ่อนโยนลงแวบหนึ่งก่อนจะเอ่ยคำแปลก ๆ ออกมา
"สิ่งที่ไม่ปกติสำหรับคนอื่น จริง ๆ แล้วมันอาจจะเป็นเรื่องปกติสำหรับแก แกแค่ต้องออกไปเรียนรู้เอง มันอาจจะมีคนที่เหมือนกันกับแกอยู่ข้างนอกนั้น"
"หรืออาจจะไม่มี ?"
"ใช่ แล้วมันสำคัญแค่ไหนกันเล่า โถ่เว้ย ! แกนี่มันอ่อนแอเป็นบ้า พยายามต่อไปสิ เส้นทางของแกมันไม่ปกติ แค่ต้องพยายามต่อไป แกไม่มีทางเลือกอื่นไม่ใช่รึไง"
พลันนั้นภาพชีวิต "ปกติ" ที่ถูกยัดเยียดผ่านสังคมและห้องเรียนพรั่งพรู
ผมนิ่ง ส่ายหัวช้า ๆ รู้สึกหวาดกลัวจับใจ
แม่งเอ้ย ไม่ได้ช่วยให้อะไรง่ายขึ้นเลย
No comments:
Post a Comment