เมื่อวานบินไฟล์ทโอซาก้ากับพี่เอ็ดจิโกะ
เป็นไฟล์ทที่สนุกมาก เล่นมุกกันตลอดทั้งไฟล์ทราวกับว่า ถ้าใครแพ้ ต้องโดนบรีฟฟิ่งโน้ท (คล้าย ๆ จดหมายหักคะแนนทำนองนั้น ) สองบริฟฟิ่งโน้ทในเรื่องเดียวกันจะถือเป็น 1 วอร์นนิ่ง 2 วอร์นนิ่งจะโดนเรียกพบ หรืออะไรซีเรียส ๆ ต่อไป
บรีฟฟิ่งโน้ทจะถูกล้างในทุกสิ้นปี
เราพูดเรื่องฝนตกดีกว่า
เครื่องแลนด์ตอนเช้าที่สนามบิน คันไซ อินเตอร์เนชั่นแนล แอร์พอร์ท ตอนเวลาเช้า ๆ น่าจะก่อนแปดโมง
เราเก็บของ ทำความสะอาดเครื่อง ตรวจหาของผิดปกติในเคบิ้น (ส่วนที่ผู้โดยสารนั่ง)
"พี่เอ็ดครับ ออลพาสเซนเจอร์ ดิสเอ็มบาร์ค โนฟอเรี่ยน ออฟเจคครับ"
ลูกเรือทุกคนจะรีพอร์ตเพอร์เซอร์และ SCC เพื่อช่วยกันยืนยันว่า ผู้โดยสารไปหมดแล้วนะแล้วก็ไม่มีสิ่งผิดปกติอยู่ในเคบิ้น ครับ/ค่ะ
หลังจากนั้นพวกเราจึงเริ่มทำความสะอาดเคบิ้นคร่าว ๆ เช่นการเก็บขยะตามพื้น และจัดแผ่นพับให้ข้อมูลเรื่องความปลอดภัยไว้ข้างหน้าสุด (อ่านซะ ไว้หน้าขนาดนี้แล้วเนี่ย เอ้อ อ่านแล้วเก็บเข้าที่เดิมด้วยนะครับ )
วันนี้ฝนตกตั้งแต่ก่อนแลนด์ในช่วงครึ่งชั่วโมงสุดท้าย มองไปด้านนอกหน้าต่างมองอะไรไม่เห็นเลยยกเว้นกลุ่มเมฆหมอก
ในตอนก่อนออกจากเครื่องพี่ป้อง กัปตัน บอกกับผมว่า "โชคดีที่ตอนแลนด์ฟ้าเปิดนิดหน่อย ไม่งั้นไม่รู้เลยว่าจะแลนด์ยังไง" เราก็ เฮ้ยได้ด้วยหรอ นี่แค่ฝนตกปรอยๆ เองนะ แล้วถ้าฝนตกหรือพายุนี่ทำไง ?
แต่ก้ไม่ได้พูดออกไปคิดเฉยๆ
เป็นลูกเรือหรือการทำงานบริการ ต้องคิดเรื่องที่จะพูดให้ดี ๆ Choice of words เป็นสิ่งสำคัญมากในการจัดการบรรยกาศการทำงานให้น่าทำงาน ไม่มีใครอยากจะทำงานในบรรยากาศที่เครียดตลอดเวลาหรอกจริงมั้ย ?
อากาศไม่เย็นเท่าไหร่เพราะฝนตก วันนี้พวกเราจึงไม่ได้ใส่ชุดเพนกวินฤดูหนาว
เราลากกระเป๋าเดินออกไปขึ้นรถบัสลูกเรือที่จอดรออยู่ โดนละอองฝนนิดหน่อย แต่ไม่มีใครบ่นอะไร
ในรถบัสพวกเราคุยกันสองเรื่องได้แก่ เรื่องอาหารที่จะไปกินหลังตื่นนอน ตกลงกันได้ที่เวลาบ่ายสามโมงญี่ปุ่น ผมมองดูนาฬิกา ยังมีเวลานอนอีกเกือบห้าชั่วโมง
และอีกเรื่องที่คุยกันคือผีในโรงแรม ลูกเรือที่มีเซ้นส์หลายคนบอกว่า ผีที่โอซาก้าดุมาก มีการระบุเลขห้องเสร็จสรรพ ซ้ำยังตัดทางหนีโดยการบอกว่า มีลูกเรือคนหนึ่งเคยเจอผี และลงไปขอเปลี่ยนห้องกับทางลอบบี้ พนักงานปฏิเสธ พร้อมกับบอกว่า ผีก้ไปได้ทุกห้องแหละ (ค่ะ)
ผมจินตนาการภาพของพนักงานโรงแรมและลูกเรือที่พึ่งโดนผีหลอกแล้วก็ขำในใจ
โหดร้ายจริง ๆ ... ทั้งผีทั้งพนักงาน
ก็อย่างที่บอกครับว่าวันนี้ฝนตกปรอย ๆ ฟ้าครึ้มทั้งวัน
แม้ในช่วงเวลาเกือบห้าโมงเย็น ฟ้าก็ยังครึ้มอยู่ ฝนหยุด ๆ ตก ๆ
ทะเลไร้ผู้คน มีเพียงชายแก่คนสองคนพาหมามาเดินเล่น
ผมเดินไปริมทะเล ผ่านชายหาดหินอ่อน (มาร์เบิลบีช) เดินผ่านลานทิ้งขยะสำหรับบาร์บีคิว และมุ่งตรงไปยังแหลมหินที่ยื่นออกไปในทะเลตรง ๆ วางเท้าลงบนหินก่อนใหญ่ทีละก้อนอย่างระมัดระวัง
เปลี่ยนจังหวะให้เดินช้าลง เมื่อเข้าใกล้ขอบหิน และหยุดยืนที่ปลายสุดของมัน
ก้มลองมองน้ำทะเลสีฟ้าเขียว ฟังเสียงทะเล สูดหายใจเข้า การพักผ่อนที่ดี ไม่ขึ้นอยู่กับเวลา แต่ขึ้นอยู่กับคุณภาพมากกว่า
ทะเลที่นี่มีกลิ่นเค็มและลมแรงน้อยกว่าทะเลที่ ชิโตเสะ คลื่นที่กระแทกหิน แทบไม่กระเซ็นถูกตัวผม
ฟ้าครึ้มเมฆวันนี้ทำให้ผมคิดถึงดวงอาทิตย์ เอ้อ ไฟล์ทขากลับมีเด็กชาวญี่ปุ่นชื่อ "อาซาฮี" เดินทางมาด้วย ใช่ครับ อาซาฮีที่เป็นยี่ห้อเบียร์ จริงๆ อาซะ แปลว่า รุ่งอรุณ ส่วน ฮี แปลว่า ดวงอาทิตย์ หรือจะแปลว่าวันก้ได้
เด็กชายอาซาฮีอาจจะมีชื่อไทยว่า "ดวงอาทิตย์ยามเช้า" ชื่อเพราะดี ถ้าเบียร์ไม่เอาไปตั้งเป็นยี่ห้อซะก่อน
ชายหาดมีขยะให้เห็นบ้างประปราย วันนี้เป็นวันพฤหัส ไม่มีคนมาเที่ยว ไม่มีคนเดินเก็บขยะริมทะเล แต่ในทะเลก็ยังคงซัดขยะให้เข้ามาเกยตื้นอยู่เสมอ ราวกับจะบอกมนุษย์ว่า "ดูสิ ผลงานที่พวกแกทำน่ะ"
ดีมากเจ้าทะเล!
ผมยื่นอยู่ริมทะเลไม่นานนัก
ฝนก็เริ่มตกหนักขึ้น ผมไม่ได้เตรียมเสื้อกันฝนมา มีเพียงเสื้อหนาวขนเป็ดที่พอกันได้บ้าง
ผมยกฮู้ดขึ้นคลุมหัวและค่อย ๆ เดินกลับ
มองไปที่ทางทิศตะวันตก มุมซ้ายริมทะเล ทิศตรงข้ามสนามบิน พระอาทิตย์กำลังตกแล้ว ทอแสงเป็นสีส้มเหลืองจาง ๆ แยงทะลุผ่านกลุ่มเมฆหมอก
No comments:
Post a Comment