21/3

วันนี้ไปเจอเพื่อนมา

เราบอกเพื่อนว่า เราเกลียดความเป็นมนุษย์

เพื่อนตอบเราว่าเพราะเราเป็น perfectionist

และมนุษย์ไม่ perfect เราเลยเกลียดมนุษย์

เราไม่ชอบที่มนุษย์ต้องกินอาหาร ไม่ชอบความรู้สึกหิวที่มาเป็นประจำ ไม่ว่าเราจะพยายามมากแค่ไหนก็ตาม เมื่อร่างกายขาดสารอาหาร คุณก็จะหิว

แต่เมื่อมองไป ทุกสิ่งในธรรมชาติ ต่างมีแรงพลักให้ออกหาอาหารทั้งนั้น

ดังนั้นเราจึงควรมองเรื่องของการหิวว่าเป็นเรื่องปกติ

แต่เราก็ไม่ชอบธรรมชาติของมนุษย์ในหลายๆ ด้านจนอาจเรียกได้ว่าเราไม่ชอบความเป็นมนุษย์

เราไม่ชอบ ego ของคน
ไม่ชอบมากๆ แต่ก็รู้ดีว่าเป็นสิ่งที่จำเป็นต้องมีแต่พอดี

เราไม่ชอบมากจนถึงขั้นเวลาเห็นใครแสดง ego ข่มเรา
เราจะเบื่อหน่ายและ หลายๆครั้ง ยอมให้ทั้งๆที่ไม่ควร
เราเบื่อการแสดงตัวเป็นใหญ่ของมนุษย์มากๆ

แต่จริงๆ เหนือสิ่งอื่นใด อาจพูดรวมๆได้ว่า เรากลียดสัญชาติญาณการเอาตัวรอดของมนุษย์
ทุกอย่างเป็นสัญชาติญาณทั้งนั้นเลยว่ะ
เราเชื่อในจิตวิทยาแบบ ฟรอยด์

สัญชาติญาณการหาคู่ และดำรงยีนของตนเองไว้บนโลกหลังจากที่ตายไปแล้ว
(พูดภาษาคนง่ายๆก็คือ มีลูกนั่นแหละ)
การเอาตัวรอด
และอื่นๆ

ต่อไปนี้เป็น ข้ออ้าง
เรามีมนุษย์ต้นแบบเป็น มิยาโมโต้ มุซาชิ

ซามูไรในปลายยุคเอโดะที่ขัดเกลาจิตวิญญาณมาอย่างดี ฝึกฝนตนเอง ดุจดาบเล่มหนึ่ง

คนๆ นี้เก่ง อดทน ยึดมั่นในหลักการใช้ชีวิตอย่างสุดโต่ง

ตรงข้ามกับเรา

อาจเป็นเพราะความผิดหวังข้อนี้

เราเลยเกลียดมนุษย์ เพราะเราไม่สามารถเป็นแบบมนุษย์อย่างที่เราชอบได้ ?

หรือเป็นเพราะเราผิดหวังในความรัก ครั้งสำคัญที่สุด

เป็นไปได้นะ เพราะในความเบื่ออย่างฉิบหายของเรา
(ที่ตอนหลังเกิดขึ้นบ่อยโคตรๆ)

ในตอนจบมักจบลงที่การฟังเพลงเศร้า

เรายังคิดถึงเธอคนนั้นอยู่
รักอยู่หรือเปล่าไม่แน่ใจ
เพราะสมองบอกให้เลิกรักมาหลายปีแล้ว

แต่ตอนนี้ใจก็ยังตอบไม่ได้อยู่ดีว่า ตกลงเป็นยังไง


สถานการณ์สมองตอนนี้อับจนมาก
เขียนเรื่องอะไรไม่ค่อยได้มานานแล้ว
(แต่ยังพอทำงานได้อยู่)

เหมือนมีเรื่องพูดคุยมากมาย แต่ไม่มีใครให้คุยด้วย
จริงๆก็มีแหละ แต่การอธิบายใช้ความพยายามมากเกินไป
เหนื่อย และขี้เกียจ ไม่เห็นประโยชน์ใดๆที่จะอธิบาย

เหนื่อยว่ะ
เบื่อว่ะ
เห้อ

เป็นสามคำที่บ่นมากที่สุดเรียงจากน้อยไปมาก 555