07/03

I hate my life

ประโยคนี้แม่งวนอยู่ในหัวเราตอนกลางคืนไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ

ในสังคมที่คนส่วนใหญ่แม่งมีความคิดแบบหนึ่ง
ที่ไม่ใช่แบบที่เราคิด

และเราจำเป็นต้องโดนกรอกหูทุกวันด้วย
ความคิดแบบนั้น

เราไม่ใช่คนที่มีความคิดเข้มแข็งขนาดนั้นหรอก
ถึงแม้ว่าเราจะมีความฝันที่ชัดเจนมากก็ตาม

นานวันเข้าสิ่งที่เราคิดว่าถูก คิดว่าต้องการก็อาจจะเปลี่ยนไป
แต่มันเปลี่ยนไปอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
มันเปลี่ยนไปเพราะโดนความคิดของคนอื่นกระซิบหู กระแทกสมอง ในทุกๆวัน
เรียกอีกอย่างว่ามันเปลี่ยนไปด้วยความเจ็บปวด
เราอยากเปลี่ยนความคิดไปเพราะการตัดสินใจของเราจริงๆ
ไม่ใช่เป็นเหมือน หมูที่โดนสารเร่งเนื้อแดง
หรือไก่ถูกฉีดโกรทฮอร์โมน

เราเจ็บปวดที่ความคิดของเราเปลี่ยนไปจากความกลัว
ช่วงวัยอายุ 24-25 พวกเราต่างก็กลัวกันทั้งนั้นแหละ
กลัวไม่ได้ดีอย่างที่คิด
กลัวไม่เป็นอย่างที่ฝัน

ความมั่นคง
ความฝัน
เป็นตัวเลือกที่ไม่ได้มาพร้อมกันบ่อยนัก

ดังนั้นมันจึงจำเป็นมากๆ ที่จะมีใครสักคนคอยสนับสนุน
และสร้างความมั่นใจให้กับเส้นทางที่เราเลือก
หรือแค่บอกกับเราว่า "จงเชื่อมั่นในความคิดของตนเอง"
แต่ "จงคิดไตร่ตรองให้ดี"
ไม่ใช่ชี้นิ้วไปยังเส้นทางที่ตนคิดว่าถูก
โดยไม่สนใจเลยว่าอีกเส้นทางหนึ่งที่เค้าไม่ได้เลือก
เราเดินมาไกลแค่ไหนแล้ว

จริงๆแล้ว.
เราต้องการใครสักคนที่จะคอยบอกเราในวันที่คำว่า
"I hate my life" เปลี่ยนเป็น "I fucking hate my life"
เท่านั้นแหละ.

ปล.เราเพิ่งดูออเจ้าจบนะ
รู้สึกชีวิตล่องลอยออกจากความฝันไปเรื่อยๆ
เราอยากเป็นนักเขียน
แต่หนทางดูช่างยาวไกลและยากเย็น
มากๆเลยนะออเจ้า :' )


เรารักแม่ของเรานะ
แต่เราห้ามแม่ให้หยุดให้คำแนะนำว่าเราควรทำงานใน
บริษัทที่มั่นคง ไม่ได้หรอก
แม่เองก็ห้ามตัวเองไม่ได้เหมือนกัน
แม่ทำหน้าที่แม่มาตลอดชีวิต โดยการให้คำแนะนำที่กลั่นกรองจากประสบการณ์ตัวเอง
แม่ไม่รู้หรอกว่า แม่ควรจะหยุดในตอนไหน
ในตอนที่ลูกเข้าประถม มัธยมต้น มัธยมปลาย มหาลัย เรียนจบ
และทำงาน แม่ก็ยังทำเหมือนเดิมนั่นแหละ

และการออกจากบ้านไปโดยที่ไม่อยู่ให้แม่พูดกรอกหูก็ดูเป็นอะไรที่ทำได้ยากเหลือเกิน

เมื่อในทุกๆเดือนเราต้องโอนเงินให้แม่เกิน 30%

เราไม่รู้หรอกว่าโลกนี้มันมีอะไรถูกหรือผิด
ไม่มีใครรู้จริงๆ หรอก