กำคา

Column Moment วารสาร เม็ดเลือดแดง ฉบับ Pray for

                ในค่ำคืนที่เงียบสงัด ไอหมอกสีขาวจางๆ เริ่มเบาบางลง เมื่อเวลาเริ่มใกล้เข้าสู่เช้าวันใหม่ที่กำลังหมุนเวียนมาทักทายผืนดินแถบภาคอีสานอีกครั้งหนึ่ง เสียขยับตัวแช่มช้าดังขึ้นจากกุฎิไม้หลังเก่า ในเวลาตีสี่ครึ่งร่างหนึ่งในกุฎิก็ตื่นขึ้นจากการหลับไหล ชายในผ้าเหลืองนั้นกำลังเก็บขอบมุ้งอย่างช้าๆ ลมหายใจผ่อนเข้าออกเป็นจังหวะอย่างมั่นคง แววตาแม้ฝ้ามัวอยู่บ้าง แต่ปราศจากอาการง่วงเหงา ภายในมุ้งนั้นมีเพียงหมอนสี่เหลี่ยมใบแข็งใบหนึ่งที่ดูไม่น่าสบายเท่าใดนัก กับผ้าผืนบางที่ใช้ปูทับลงบนแผ่นไม้ที่เย็นเยียบยามค่ำคืนและผ้าห่มสีเทามัวอีกผืนหนึ่ง การอยู่ในเพศสมณะสงฆ์กำหนดให้ท่านต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างสมถะ แต่ก็ดูเหมือนว่าความสมถะนั้นก็มิได้ทำให้ท่านลำบากลำบนแต่อย่างใด กลับกันร่างสูงของภิกษุนั้นยังดูแข็งแรงแม้วันเวลาบนโลกของท่านได้ผ่านมาจนล่วงเข้าสู่วัยกลางคน ในวัดป่าอันห่างไกลเช่นนี้ ความเงียบเป็นเสมือนคนส่วนใหญ่ในสังคม ที่กดดันให้บุคคลอื่นๆมิกล้าทำผิดแผกจากขนบ

อากาศเวลาตีสี่ครึ่งคลายความหนาวเย็นลงไปได้มากแล้ว ขณะที่พระร่างสูงม้วนจีวรอย่างแช่มช้าและตวัดมันข้ามบ่าไปอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสม จีวรสีเหลืองหม่น สะท้อนแสงไฟสลัวจากเทียนพรรษาแท่งโตปรากฎขึ้นเป็นวาบสุดท้ายก่อนที่ท่านจะเป่ามันให้ดับและก้าวเดินลงจากกุฎิไม้ออกสู่โลกแห่งโลกีย์วิสัย

นอกกุฎิปรากฎเป็นป่าไม้แล้งกว้างใหญ่ อากาศแม้ไม่หนาวเหน็บแต่ลมที่ยังคงพัดแรงส่งเสียงหวีดหวิวกับยอดไม้ พระร่างสูงคล้ายไม่สะทกสะท้านต่อสิ่งใด ดวงตาทั้งสองมองตรงฝ่าความมืด ฝ่าเท้าทั้งสองเดินตามความเงียบอย่างมีสติ นั่นคือเคลื่อนไหวอย่างแช่มช้าที่สุดแต่มั่นคงที่สุด บังเกิดเป็นเสียงฝีเท้าเบาๆย่ำลงบนผืนดิน ที่เต็มไปด้วยใบไม้แห้ง ดังซวบซาบเป็นจังหวะ คล้ายเป็นการเตือนถึงเหล่าสิ่งคืบคลานทั้งหลายให้ถอยห่างจากผู้ทรงศีล

                ฟ้าด้านบนเริ่มมีแสงจางๆขึ้นมาบ้างแล้ว ผืนดินเริ่มปรากฎสีแดงของความแห้งแล้ง และผืนฟ้าเริ่มกลายเป็นสีส้มอ่อนๆ ชายในผ้าเหลืองยังคงเดินอย่างแช่มช้า ใบหน้าสงบนิ่งที่อาบแสงแรกยามเช้าดูน่าเลื่อมใสศรัทธา ใครจะรู้เล่าว่าจากเดิมทีการบวชหน้าไฟหรือการบวชเพื่ออุทิศส่วนกุศลให้คนตายเพียงแค่อาทิตย์เดียวจะทำให้ท่านติดใจในรสพระธรรมและครองผ้าเหลืองมาแล้วกว่า 10 พรรษา

เช้าวันนี้ชาวบ้านขาประจำที่นิยมใส่บาตรตอนเช้าต่างพากันแปลกใจที่พบว่าท่านปัญญาเมธัง พระร่างสูงมิได้ถือบาตรมาด้วยอย่างเคย ท่านเพียงแต่ยิ้มและเดินผ่านไปเท่านั้น ชาวบ้านรู้ดีถึงความเคร่งครัดในเรื่องธรรมวินัยของท่าน พอๆกับนิสัยที่ไม่ชอบพูดคุย หรือสุงสิงกับใครมากนัก แต่ความที่บ่อยครั้งชาวบ้านมักเห็นท่านปฎิบัติธรรมอยู่จนดึกดื่นจึงอดปลื้มใจมิได้ว่า ในระแวกบ้านของตนจะมีพระนักปฎิบัติชื่อดังเพิ่มขึ้นอีกรูปหนึ่งเป็นแน่ และนั่นอาจหมายถึงของขลังและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ราคาดี รวมถึงความเจริญต่างๆที่อาจหลั่งไหลเข้าสู่หมู่บ้านโดยพุทธศาสนิกชนกระเป๋าหนัก

ท่านปัญญาเมธังเดินแช่มช้าสำรวมต่อไปอีกพักใหญ่ก็พ้นจากเขตหมู่บ้านเข้าสู่ริมถนนหลวง ปรากฎรถกระบะเก่าคันหนึ่ง และพระอีกรูปหนึ่งที่นั่งคอยอยู่แล้วในเบาะด้านข้างคนขับ เมื่อคนขับรถวัยชรา ที่มีผมสีเงินเต็มศรีษะสังเกตเห็นท่านก็อุทานขึ้นดังอา จึงค่อยลงมาเปิดประตูให้อย่างนอบน้อม

“วันนี้ไปไกลหน่อยนะครับท่าน” คนขับชราร่างท้วมกล่าวขึ้นเมื่อเห็นท่านเข้ามานั่งเรียบร้อย

ท่านปัญญาเมธังพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะกล่าวทักทายเพื่อนพระตามมารยาท

มารยาทที่ดีของสงฆ์

* * * * * * * * * *

รถเก๋งสีดำคันใหญ่ ค่อยๆชะลอความเร็วลงตามสัญญาณไฟแดงที่เห็นเบื้องหน้า ภายในรถปรากฎเป็นร่างของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำ 2 คนนั่งอยู่หลังพวงมาลัยและด้านข้างคนขับ ทั้งคู่สวมแว่นตาดำปกปิดสายตา ในเบาะกว้างด้านหลัง นักธุรกิจหัวล้านสวมแว่นคนหนึ่ง กำลังพูดคุยผ่านโทรศัพท์ส่งเสียงดังในภาษาที่พวกมัน 2 คนไม่เข้าใจ

รถจอดนิ่งสนิท เป็นเวลาครู่ใหญ่ อาชีพมือปืนคุ้มกันทำให้สายตาของพวกมันระแวดระวังอยู่เสมอโดยเฉพาะในตอนที่รถหยุดเคลื่อนไหว ไม่มีอะไรจะจัดการได้ง่ายกว่าเป้าหมายนิ่งในเมืองที่ตำรวจมีค่าแค่คนตามเก็บศพ

เมื่อไฟเขียวกระพริบ มอเตอร์ไซค์คันใหญ่ก็ปราดเข้ามาจอดที่ด้านซ้ายของรถ ร่างที่ซ้อนอยู่หลังคนขับเหยียดแขนประทับปืน ขึ้นเกือบชิดกระจก

รอยบากที่หลังมือขวาของมือปืนเป็นภาพสุดท้ายที่บอดีการ์ดหนุ่มเห็น มันไม่ทันแม้แต่จะได้ยกปืนขึ้นตอบโต้ .44 แม๊กนั่มก็ลั่นไก แผดเสียงกัมปนาท พุ่งทะลวงกระสุนพิฆาตเข้ามาภายในรถ สมราคาอาวุธสงคราม

นกที่เกาะบนสายไฟ บินหนีกันอลหม่าน ขนสีขาวเส้นหนึ่งหลุดร่วงลงบนหมวกกันน๊อคของมอเตอร์ไซค์ไร้เลขทะเบียนที่เร่งเครื่องจากไป ทิ้งไว้เพียงร่างไร้วิญญาณของผู้คน 3 คนในรถเก๋งสีดำ

ภาพอุจาดดังกล่าวกลายมาเป็นพาดหัวข่าวใหญ่ในเช้าวันถัดมา ท่ามกลางเสียงก่นด่าบนโลกโซเชียล ถามไถ่ลอยๆถึง “จรรยาบรรณสื่อ” แต่คำถามเหล่านั้นก็เงียบหายไปอย่างรวดเร็วพอๆกับหน้ากระดาษหนังสือพิมพ์ที่ถูกนำไปเช็ดกระจก ผู้คนหลงลืมข่าวสารต่างๆอย่างรวดเร็ว ในขณะที่มีสิ่งที่ใหม่กว่าผ่านเข้ามาให้วิจารณ์อย่างสนุกปาก

* * * * * * * * * * * * *

                เสียงสวดพระอภิธรรมศพดังขึ้นจากศาลา 6 ในวัดแห่งหนึ่ง ในชนบทที่ห่างไกล รถยนต์ที่มาจอดในงานนั้นมีมากมายกว่ารถยนต์ของคนทั้งอำเภอรวมกัน ฟ้าที่ค่ำลงเปลี่ยนสีจากส้มเป็นส้มหม่น และดำสนิทในที่สุด นายตำรวจชั้นผู้น้อยคนหนึ่งในงานออกเดินทักทายกับบรรดาแขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมไว้อาลัยแก่ผู้ตาย ชายคนที่เสียชีวิตเป็นพี่ชายของเขาเอง

                หลายคนที่มาร่วมงานเป็นผู้ต้องสงสัยที่กรมตำรวจจับตามอง บางคนรู้กันทั้งจังหวัดว่าเป็นผู้จัดส่งยาเสพติดรายใหญ่ แต่เมื่อไม่มีหลักฐาน ตำรวจหนุ่มก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเช่งชักหักกระดูกคนเหล่านั้นตามกฎของ บาป-บุญ ที่หมู่นี้เขาได้ยินมาว่ามันเร็วจนติดจรวด อย่างไรก็ตามนายตำรวจหนุ่มซ่อนความรู้สึกเจ็บปวดไว้ข้างในก่อนระบายหน้าด้วยรอยยิ้มจางๆเพื่อต้อนรับแขก ไม่แน่ในวันนี้เขาอาจกำลังสัมผัสมือคนร้ายที่ฆ่าพี่ชายของเขาอยู่ก็เป็นได้

                หลายบทสวดผ่านไป แต่เสียงร่ำไห้ของหญิงสาวสวยที่ต้องสูญเสียสามีไปทิ้งไว้เพียงมรดกไม่กี่ร้อยล้าน ดูจะเป็นสิ่งที่หลายคนให้ความสนใจมากกว่าบทสวดเนิบนาบที่แปลไม่ออกของสงฆ์

                เมื่อเวลาล่วงเข้าสู่ราตรีผู้คนทยอยกันลาจาก ท่านปัญญาเมธัง กำลังเตรียมลุกออกจากอาสนะพิธี ท่านผ่านพิธีศพมามาก แต่ยังไม่เคยเห็นงานศพที่น่าอึดอัดเช่นนี้มาก่อน ท่านดีใจเหลือเกินที่เลือกเส้นทางเดินของสงฆ์

                “ท่านครับ รบกวนช่วยพรมน้ำมนต์ให้ลูกชายของผมหน่อยได้ไหมครับ ปีนี้น้องเมนเทอร์ อายุได้ 1 ขวบแล้ว” ชายหนุ่มคนหนึ่งเข้ามายกมือไหว้ท่านประหลกๆ โดยมีภรรยาอุ้มเด็กผิวขาวอ้วนจ้ำม่ำตามมาไม่ไกล ขณะที่ท่านกำลังคิดจะปฎิเสธผู้ติดตามของชายหนุ่มก็ยื่นบาตรใส่น้ำมนต์มาอยู่ตรงหน้าท่านอย่างพร้อมสรรพ เหลือเพียงแค่เอื้อมมือหยิบ ไม้กำคา และพรมน้ำมนต์เท่านั้น ก็จะเป็นอันเสร็จสิ้นโดยที่ท่านไม่ต้องเหนื่อยอะไรเลย

พระร่างสูงยิ้มน้อยๆ พลันตวัดมือขวาขึ้นร่นจีวรจนถึงข้อศอกเผยให้เห็นรอยบากที่หลังมือ ก่อนจะพรมน้ำมนต์ลงบนศีรษะบางๆของเด็กน้อย

“บุญรักษานะลูก บุญรักษา” ท่านปัญญาเมธังกล่าวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมเมตตา