เนื่องในวันแห่งความรัก

เนื่องในวันแห่งความรัก เราจึงสมควรคิดเรื่องความรักอีกสักครั้งแม้
เราจะตัดสินใจไม่คิดถึงมันมาแล้วสักกี่ร้อยครั้งก็ตาม

แต่ครั้งนี้จะสัญญากับตัวเองว่า จะเป็นการคิดอย่างแยบยล ละเอียดอ่อน ลุ่มลึก

ครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่มีเหตุการณ์มากระทบกระเทือนจิตใจด้วยผลของ "ความรัก"

แต่ถ้าจะบอกว่าเกิดจาก "ความรัก" ก็คงไม่ถูก แต่มันน่าจะเกิดจากตัวของเราเองมากกว่า เรายึดถือเอาอารมณ์ของอีกฝ่ายเป็นที่ตั้ง และแปรอารมณ์ของเราตามไปกับมัน ดังนั้น เราจึงรู้สึกเจ็บปวด อ่อนแอและไม่เป็นตัวของตัวเอง

เราถูกความรักชักจูงให้รู้สึกตามไปกับมันคล้ายกับเราไม่มีอิสระใดๆในความรู้สึกของเราเลยทั้งๆที่เราเกิดมาพร้อมกับอิสระทางความรู้สึกและความคิด จริงหรือ?

หนังสือหลายเล่มบอกว่า เราสามารถเลือกที่จะรู้สึก เลือกที่จะคิดได้

มันอาจจะไม่ง่ายดายขนาดนั้น ที่จะมีอิสระในความรู้สึก มิเช่นนั้นแล้วคนเราทำไมถึงยังต้องการมอร์ฟีนในยามที่ความเจ็บปวดยากแก่การทานทน

ความเจ็บปวดเป็นความรู้สึก เช่นเดียวกับความรักหรือเปล่า?
แล้วความทุกข์ใจจากความรัก จะใช้อะไรได้บ้างที่เป็นมอร์ฟีน?

กลับมาที่ประเด็นเรื่อง อิสระทางความคิด

คำตอบที่น่าสนใจน่าจะพูดได้ว่า
"เรามีอิสระทางความคิด แต่มิใช่ความรู้สึก" หรือ
"หากเราต้องการมีอิสระทางความรู้สึก เราจำเป็นต้องมีอิสระทางความคิดอย่างสมบูรณ์แบบ"

ประโยคหลังนี่ดูจะเข้าท่า แต่มันก็ไม่ง่ายเลย

ผมชอบภาษานะ มันดูจะสามารถช่วยขัดเกลาความคิดได้ คล้ายกับการตบก้อนดินที่ปั้นขึ้นอย่างลวกๆให้
เข้าที่เข้าทาง

เขาจะเอาใครก็เรื่องของเขา
เขาจะพาใครมาอยู่ด้วยกันก็เรื่องของเขา
เขาจะเปลี่ยนไปอย่างไรก็เรื่องของเขา
เขาจะมีชีวิตที่ดี หรือไม่ดีอย่างไรก็เรื่องของเขา
เขาแค่ไม่ได้เป็นอย่างที่เราอยากให้เป็น

จุดมุ่งหมายที่ปลายท้องฟ้ามันหายไปนานแล้ว
แต่ภาพติดตาของมันก็ยังทำให้เราก้าวเดินเข้าไปอยู่ดี

ความรักมันก็หายไปตั้งนานแล้ว
แต่ความรู้สึกดีที่เคยได้รับ มันก็ยังทำให้เราวนเวียนอยู่ตรงนั้นนั่นแหละ

คนนี่โง่กว่าแมงเม่าอีกนะ
แมงเม่าบินเข้ากองไฟ มันตาย แต่อย่างน้อยมันก็ยังมีไฟอยู่จริงๆ

คนบางคนหลงกับความรัก
ทั้งๆที่มันไม่มีความรักอยู่แล้ว แต่ก็ยังบินวนๆรอวันตายอยู่นั่นแหละ

มีความหวังกับการหลอกตัวเองมันต่างกันแค่ไหนนะ
มีความหวังเป็นความคิดที่มีพื้นฐานอยู่กับเหตุผล?
แต่การหลอกตัวเอง บอกเล่าเรื่องราวต่างๆโดยที่ไม่ได้ตรวจดูข้อมูลให้เรียบร้อยก็เป็นเรื่องที่แย่เช่นกัน


ผชคนใหม่ของเธออาจจะทำให้เราดูไม่ใช่ ผช อีกต่อไป
สิ่งที่เธอเคยประทับใจในตัวเรา มันน้อยกว่าผชคนนั้นหลายสิบเท่า
เธอคงจะลืมเราได้ไม่ยากเย็น
เธอให้เขาอยู่ในจุดๆที่เราเคยอยู่
สะใจดีว่ะ

มันเป็นความรู้สึกของการโดนแย่งของแค่นั้นเอง
เราแค่รู้สึกเสียอะไรไป เราพยายามอย่างมากเพื่อไม่ให้เสียของรักไป
เราไม่คิดถึงเขาในฐานะคนด้วยซ้ำ
เราก็แค่รักตัวเอง
อยากบำเรอตัวเองด้วยสิ่งที่เราชอบ
พอไม่ได้เราก็เสียใจ แค่นั้นเองว่ะ

จริงๆก็อาจพูดถึงศักดิ์ศรีได้เหมือนกันนะ ศักดิ์ศรีที่เขียนในวรรณกรรมเยาวชนเท่ๆ แต่ตัวร้ายในนิยายขายดีบางเล่มกลับฆ่าตัวตายด้วยคำๆเดียวกัน
พอเราถูกแย่งผู้หญิงไป เราก็นึกแค้นผู้ชายคนใหม่ของเธอ
คิดไปต่างๆนาๆว่า มันมีอะไรดีกว่าเรา
เราอาจะคิดได้ด้วยเหตุผลหลายๆอย่างว่า มันไม่ได้ดีไปกว่าเรา
แต่หลักฐานหนึ่งอย่างที่ชัดๆอยู่ก็คือ เธอกลายเป็นของๆมันแล้ว

มันไม่ได้มีอะไรมากมายไปกว่านั้นเลย
ในปัจจุบัน

แต่เราอาจจะคิดย้อนไปเพื่อความเจ็บปวด
กับอดีตที่เราแก้ไขไม่ได้

กับอนาคตที่เราวาดฝันไว้
ก็แค่วาดฝันไว้