ดอกหญ้า ใต้ต้นสน

                ดอกหญ้าใต้ต้นสน . . . ที่เกาะกลุ่มชูช่อดอกขาว . . . ลำธารเล็กๆ ที่ ข้างทางถูกโปรยไปด้วย ใบสนที่ดูภายนอกคล้ายกิ่งไม้บางๆ ลอยลงปนกับ จิงโจ้น้ำตัวน้อย . . . ที่กำลังเคลื่อนที่บนผิวน้ำ อย่างว่องไว และ . . นุ่มนวล . . สายน้ำที่ไหลเอื่อยๆ คล้ายกับจะบอกชายหนุ่มที่ทอดตาทอดใจ มองมันอยู่ว่า. . . เวลาไม่ได้ หยุดอยู่กับที่ ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเคลื่อนไหว . . .หากแต่เป็นเรา เองที่ต้องตัดสินใจเอาว่า จะเคลื่อนไหวตามมัน อย่างไร . . . หรือไม่เลย . .

                ในยามบ่ายคล้อยเช่นนี้กับอากาศที่ร้อนอบอ้าว . . . จากการนั่งพักผ่อน ริมลำธารทำให้เขา รู้สึกดี อย่างไม่น่าเชื่อ ลมแรงที่โกรกสะบัดไอน้ำจากริมลำธาร พร้อมด้วยกลิ่นไอ ของมัน ช่วยลด อุณหภูมิรอบๆ ลง ทางใด. . . ทางหนึ่ง. . .

                สถานที่ที่เขาอยู่นี้ อย่างไรก็ตามมันทำให้เขาพอใจ . . . เขารู้ดีว่าเวลาที่หมุนผ่านไปแล้วหลายชั่วโมง โดยไม่ได้ทำอะไรนั้นเทียบไม่ได้กับการกระทำบางอย่าง ที่เคยทำลงไปในอดีต . . . บางครั้งการไม่ทำอะไรเลย ก็ยังดีกว่า การที่ทำอะไรไม่เข้าท่า . . . ท้องฟ้าสีหม่นลง พร้อมกับ เหล่าฝูงแมลงปอ ที่กรูกันออกมาคล้ายกับท้าทาย ฝน ที่ดูเหมือนกำลังจะตกลงมาคลาย ความร้อนอบอ้าวให้ บรรเทาลง . . .

                ทว่า . . . ไม่ใช่เพียงแมลงปอที่ กำลังรอฝนอยู่ ฉันก็กำลังรออยู่ ด้วยเหมือนกัน เพียงแค่ ฉันไม่ได้ รอฝนเพียงเพราะความชอบใน ฝน . . . ฉันกำลังรอใครคนหนึ่ง . . . อะไรบางอย่าง หรือ สิ่งใดสิ่งหนึ่ง ตามแต่ใครจะเรียก . . .ตามแต่ใครจะนิยามอย่างไร . . .สำหรับฉัน ฉันรู้ดีว่า การมาของเธอจะมาพร้อมกับสายฝน

                สายตาที่มองนิ่งไปยังธารน้ำเบื้องหน้า . . . แฝงไปด้วยความเศร้าและสุขในขณะเดียวกัน เสียงกิ่งไม้แห้งที่ตกลงใต้ต้นไม้ แม้แผ่วเบา แต่ก็ดังในสถานที่อันเงียบสงบแห่งนี้ ชายหนุ่มตื่นขึ้นจากภวังค์ ความคิดที่ล้อมกรอบเขาโดยไม่รู้ตัว
เป็นอีกครั้งที่ ความคิดถึงติดตามเร็วเหนือแสง แม้อยู่คนละซีกโลก ความรัก ความคิดถึงสามารถแล่นไปในทุกวินาที ที่สติหลุดลอย

                ชายหนุ่มละจากความคิด ก่อนจะหันไปเปิดหนังสือเล่มข้างตัว พยายามดึงใจที่ลอยออกไปแล้วให้กลับมา อีกครั้ง . . . ความรักหรือความรู้สึกดีใดๆ ตามแต่ใครจะเรียก . . . เฝ้าเรียกหาเขาอยู่บ่อยครั้ง เช่นดัง แว่วเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจน ที่ลอดผ่านประตูลงกลอนแน่นหนา . . . แต่หากเมื่อใด สามารถแง้มประตูออกได้แล้ว ย่อมง่ายที่จะแง้มในครั้งถัดไป . . . เขาคิดถึงเธอเกือบจะทุกเวลา . . .แม้เขาจะจำไม่ได้แล้วว่าได้พบเธอ “จริงๆ” ครั้งสุดท้าย เมื่อใด . . . เส้นทางที่เขาเลือก ทีเขาชอบ . . . กลับเป็นเส้นทางที่จะทำให้โอกาสที่จะพบกัน ที่น้อยอยู่แล้วแทบจะหมดไป

                เส้นทางที่เขาเลือกเดินนับว่า ยากแล้ว ลำพังสำหรับตัวเขาเอง . . . เขาไม่เคยคิดจะพาใครไปด้วย . . . แต่บางครั้งชีวิตก็เลือกไม่ได้มากนัก . . .

                                                แม้ว่าในที่สุดแล้วอาจจะเป็นเขาเองก็ตามที่ เลือกพา “เธอ” ไปด้วย โดยไม่รู้ตัว . . .