หมู่นี้เขียนนิยายไม่คืบหน้าเลย
มองไปทางไหนก็มีแต่ข้ออ้างเต็มไปหมด
ได้เงินเดือนสจ๊วตเดือนแรกจริงๆแล้ว
69,xxx
ค่อยยังชั่ว
แต่จริงๆเราก็ไม่ได้ต้องการเงินอะไรมากมายขนาดนั้นหรอก
แต่เวลาอันมีค่าที่เราฝ่าฟันเพื่อให้ได้มันมา
เรากลับไม่สามารถสร้างประโยชน์จากมันได้มากเท่าที่ควร
เรานอนดึก ตื่นสาย กินข้าว เล่นเกม
อ่านหนังสือที่ค้างไว้ไม่กี่สิบหน้า จบ
ก็เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว
จากนั้นเราเรียนภาษาญี่ปุ่นในแอปโทรศัพท์ต่อ
เกือบชั่วโมงได้มั้ง
จากนั้นเล่นเกมต่ออีกเกือบชั่วโมง
ลงไปหาอะไรกิน
หั่นสัปปะรด ทอดไข่
ดื่มชาและชอคโกแลตร้อน ผสมน้ำตาลทรายแดงและนมสด
เปิดคอมไว้เพื่อจะได้เขียนอะไรต่อ
กลายเป็นเปิดเพลงแช่ไว้
จัดห้อง เก็บลำโพงที่พัง ต่อโคมไฟอันใหม่
จดบันทึกหนังสือที่เพิ่งอ่านจบ
ไถเฟสบุ๊ค
สี่ห้าโมงอีกแล้ว
เปิดเว็บหาการ์ตูนออนไลน์อ่าน
หิวข้าว
ลงไปหาอะไรกิน ทำซีเรียลหั่นกล้วยสดลงไป
เก็บกระเป๋าเตรียมบิน
วันนี้กำลังจะหมดไปเมื่อเราหลับตาลงนอน
ตอนนี้สองทุ่มแล้ว
พรุ่งนี้ต้องตื่นตีสี่ครึ่ง ออกจากบ้านให้ทันตีห้า
จบชีวิตในอีกหนึ่งวัน
คิดถึงคนเผาถ่าน
คิดถึงคนขายก๋วยเตี๋ยว ราดหน้า
ใส่ใจกับสิ่งสำคัญ
อย่ากังวลกับสิ่งที่ไม่สำคัญ
โลกดูกว้างใหญ่
ที่อย่างดูเชื่อมโยงกันไปหมด
บางทีการตัดสิ่งที่ไม่สำคัญออกไป อาจสำคัญกว่า
การขวนขวายหาสิ่งที่คิดว่าสำคัญก็เป็นไปได้
เพียงแค่ต้องการทำอย่างลุงแม่นบ้าง
กลับยากเหลือเกิน
No comments:
Post a Comment