อย่าทำตัวเป็นพระเอก ในเรื่องที่รับบทเป็นผู้ร้าย : )

ผมเคยมีความรักกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งโตกว่าและทำงานแล้ว
หลักจากเลิกกันแม้เค้าจะบอกกับผมชัดเจนว่า
"เค้าไม่รักผมแล้ว" แต่ผมก็คิดเสมอว่า "ผมยังดีไม่พอ"
ผมมีจุดหมายปลายทางเป็นเค้ามานาน และตั้งใจทำทุกๆอย่าง
พยายามกอบโกยความสำเร็จมากเท่าที่ความขี้เกียจจะเอื้ออำนวย
ผมคิดว่าผมกำลังไปได้สวยกับเส้นทางของตัวเอง

เมื่อหลายวันก่อนผมตัดสินใจโทรกลับไปหาเธอ เธอบอกผมด้วยน้ำเสียงที่ผมหลงรักว่า
"เธอมีแฟนใหม่แล้ว" เป็นรุ่นพี่ในที่ทำงาน
เธอไม่แม้แต่จะสนใจว่าผมทำอะไรมาบ้าง
ผมทำอะไรเพื่อเธอมาบ้าง . . .
ในวินาทีนั้นผมคิดได้ว่า แม้ว่าผมจะเป็น นายกฯ เธอก็อาจยังไม่สนใจ
เธอยังบอกคำเดิมว่า "เธอไม่รักผมแล้ว"

น่าแปลกคำๆเดิม แต่ต้องใช้เวลานานกว่าจะยอมรับและเข้าใจ

ผมนึกถึงเรื่องของคุณแม่ที่เคยเล่าให้ผมฟัง
แม่ของผมตัดสินใจเลือกพ่อ พนักงานธนาคารธรรมดาๆที่หล่อบาดใจแต่ก็เจ้าชู้เหลือหลาย โดย ทิ้งหมอคนหนึ่งซึ่งปัจจุบันผันตัวเป็นนักธุรกิจรายได้เดือนละ ไม่ต่ำกว่าสิบล้านบาท (แม่บอกว่าคนๆนั้นชอบแม่มานานนับสิบปี)
บางครั้งผู้หญิงก็มักมีอะไรที่ยากเกินทำความเข้าใจ

ผมอาจจะพยายาม เป็นพระเอกในเรื่องที่รับบทเป็นผู้ร้าย
ความพยายามของผมที่ผ่านมาคล้ายสูญเปล่า
ผมไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร
ผมรู้สึกสะใจในความโง่ ของตัวเองที่เชื่ออย่างลมๆแล้งๆ และสบประมาทความ "ไม่รัก"
ผมไม่มีทางเล่ารายละเอียดทุกอย่างที่ผ่านมาได้หมด

น่าแปลกในจุดๆนี้ผมรู้สึกสงบ รู้สึกตลกกับความว้าวุ่น ทรมานที่ผ่านมา
ผมทำตัวเองแท้ๆ

: ))