เอาเป็นว่าช่วงนี้ก็ยังคงต้องว่างไปอีกรวม ๆ แล้วอาจจะเกือบสองเดือน
ผู้คนพัฒนาไปแค่ไหนกันแล้วนะ ระหว่างที่เรากำลังนั่งเขียนนิยายที่ไม่ค่อยมีหวัง
ความหวัง
น่าเบื่อจริง ๆ
"ผมไม่มีอะไรพรรค์นั้นหรอก"
"ผมแค่รู้ว่าต้องทำอะไร"
"แล้วผมก็ลงมือทำ"
เออ คำพูดพวกนั้นมันง่ายจริง ๆ
ก็แค่ไม่ต้องคิดอะไรแล้วลงมือทำ
คุณรู้อยู่แล้วนี่ว่าสิ่งที่คุณต้องทำคืออะไร
มันเป็นสิ่งที่คุณต้องทำเพื่อ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม
คุณเซ็นต์สัญญากับมันไปแล้วนี่ เจ้าปีศาจตนนั้น
มันให้พลังแก่คุณมา แต่อาจจะไม่มากพอ
เงื่อนไขของพลังที่ได้มามีเพียงอย่างเดียว
"ลงมือทำ"
แล้วก็ลงมือทำ เดี๋ยวคุณก็จะสำเร็จเอง ไม่ต้องห่วง !
เปล่าหรอก !
มันไม่ได้บอกอย่างนั้น
มันบอกเพียงว่า มันให้พรสวรรค์แก่คุณ
จากนั้นมันจึงชี้ทางให้คุณเห็น
"แค่ไปตามทางนั้น คุณก็จะเจอพรสวรรค์อย่างแน่นอน !"
แต่ไปไกลแค่ไหน มันไม่ได้บอกเลย
นอกจากนี้มันยังเก็บค่าสัญญาแพงลิบลิ่ว
นั่นคืออิสระภาพ
ตลอด จวบจนชีวิตสั้น ๆ ของคุณนั้น
คุณจะไม่สามารถออกจากเส้นทางนั้นได้
อาจขยับโยกย้าย แต่สุดท้ายก็ยังคงกลับมายังเส้นทางเดิมอีกครั้ง
ใช่ ไม่ว่าจะเจ็บปวดอย่างไร
คุณอาจหยุดพัก โยกย้ายเส้นทางไปทางอื่นชั่วคราว
แต่ไม่อาจอยู่อย่างเป็นสุขได้ หากปราศจากเส้นทางที่ได้ทำสัญญาไว้
เส้นทางแห่งพรสวรรค์ที่ได้ถูกแลกมา
โดยไม่รู้ว่าพรสวรรค์นั้น ซ่อนอยู่อีกไกลเพียงใด
"ไม่ยุติธรรม"
"ดูอย่าง แวนโก๊ะห์สิ"
"เขาโด่งดังหรือเปล่า"
"ใช่ ! แต่มันเกิดขึ้นหลังจากเขาตายไปหลายสิบปี !"
"แล้วยังไงเล่า พวกเราไม่เคยโกหก !"
"พรสวรรค์นั้นมีอยู่จริง เพียงแค่อาจต้องใช้เวลากับความพยายามมากหน่อยเท่านั้นเอง..."
No comments:
Post a Comment