ร่วงหล่นและเชือกอากาศ

ร่างกายร่วงหล่นลงถึงจุดต่ำสุด
แม้ยังไม่กระแท้พื้นแหลกสลายทว่า
บอบช้ำเพราะความหวาดกลัว
พลันนั้นเขาค่อยเอื้อมมือขึ้นฟ้าอย่างช้า ๆ
ไขว่คว้าบางสิ่งที่แม้ต้นเองยังไม่รู้จัก
อากาศว่างเปล่ากลับกลายแปรเปลี่ยนเป็นเชือกเส้นหนึ่ง
เขาสาวเชือก ดึงตัวเองให้สูงขึ้นไป
หุบเหวอยู่ลึกลงไปไม่กี่ช่วงตัว
หมอกดำหนาเข้าปกคลุม
บางสิ่งบางอย่างรอคอยเขาอยู่ที่ท้ายหลุมนั้น
แม้ไม่รู้ว่าคืออะไร
รู้เพียงชีวิตจะจบสิ้นหากเพียงกลั้นใจ
ปล่อยมือออกจากเชือกสมมุติ
เชือกอันบอบบางที่เชื่อมโยงเขากับการมีชีวิตอยู่
บางทีอาจจะดีกว่า
บางทีอาจจะไม่ดีกว่า
หรือบางทีอาจจะไม่มีอะไรที่ดีเลยที่รออยู่
เขาไม่รู้ได้
รู้เพียงวันนี้เหนื่อยแทบขาดใจ