23/6

คนเราไม่ควรเคยชินกับความเจ็บปวด

การปรับตัวกับความเจ็บปวดเป็นเรื่องที่น่าเศร้าอย่างยิ่งสำหรับชีวิต
โดยเฉพาะการยอมรับความพ่ายแพ้

ถ้าเปรียบเทียบคุณเป็น Everest และผมเป็นนักปีนเขา
คำถามคือตอนนี้ผมอยู่ช่วงไหนของมัน

คงไม่ใช่ base camp เพราะผมเดินทางออกจากความสบายใจ หรือ safe zone บริเวณนั้นมานานแล้ว
แต่เวลาที่ยาวนานก้ไม่ได้บอกว่ามันจะ ก้าวขึ้นไปใกล้สักแค่ไหนอยู่ดี
ผมรู้ว่ามันจะยังสามารถเจ็บปวดได้มากกว่านี้
อากาศเบาบาง รู้สึกทรมาน จากการหายใจไม่ออก
ผมเคยลองมาแล้ว
และถอยมาแล้ว
การไปให้สุดทางของความเจ็บปวด ไม่ได้ช่วยให้หายเจ็บแต่อย่างใด
และไม่ได้ทำใหผมถึงยอด everest

กับการฝืนทำสิ่งที่ผมยังทำไม่ได้
ทักษะในการปีน everest นั้น ต้องการอะไรมากมาย

แต่ทักษะเหล่านั้นอาจสำเร็จได้ด้วยการวางแผน
ที่ยังไม่อาจสำเร็จได้เร็วๆนี้

แต่ผมมักปฏิเสธมัน และมีทักษะจำเป็นอีกหลายอย่างที่ไม่รู้ว่าคืออะไร
และเมื่อมองไปเบื้องหน้า ทางเดินก็เต็มไปด้วยหมอก

ผมมองอะไรไม่เห็น

หรือผมควรจะลงจากเขา
แล้วมองหาพื้นราบ หรือ ภูเขาเล็กๆที่น่ารักสักลูกหนึ่ง

และลืมความงดงามของ Everest ไป

ผมคิดว่าผมทำไม่ได้

แม้ในตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผมคิดว่าผมลงจาก everest แล้ว
ตัดใจและเริ่มเดินทางออกหาภูเขาลูกใหม่
แต่กลับกลายเป็นว่าแม้ร่างกายเดินมา แต่หัวใจไม่เดินตาม

แม้ตัวได้สัมผัสยอดเขาหลากหลายลูกทว่าหัวใจกลับยังคงอาลัยอาวรณ์กับความงดงาม
ของยอดเขา Everest ที่ไปไม่ถึง

และในยามที่ร่างกายโรยรา
หากผมทำตามเสียงเรียกร้องของหัวใจ
เดินลงจากภูเขาลูกเล็กที่งดงาม

กลับสู่ผืนดิน และลองเดิมพันกับการเดินสู่ยอด Everest อีกครั้ง
ไม่เพียงแต่ผมอาจจะไปไม่ถึง
แต่ผมยังอาจไม่มีแรงมากพอแม้แต่จะปีนเขาลูกเล็กๆ อื่นๆ

ผมอาจจะต้องมีชีวิตอยู่บนพื้นราบตลอดไป
...